HMC

De hiërarchie was vroeger heel anders

Auteur: Daniëlle van Caspel
Datum: 28 juni 2018

De hiërarchie was vroeger heel anders

Auteur: Daniëlle van Caspel
Datum: 28 juni 2018

Vroeger... ik heb altijd een hekel aan dat woord.  Vroeger was toen en nu is nu.  Toch merk ik, naarmate ik ouder word, dat ik vaker  terugdenk aan die tijd. Een tijd welke niet perse beter  was, maar wel anders. 

Als 17-jarige begon ik aan mijn opleiding tot verpleegkundige. Nog thuiswonend bij mijn  ouders. Ideaal  natuurlijk. In een wit jurkje en klompjes huppelde ik wat rond  op de afdeling chirurgie. Ik dacht al veel te weten over het leven, maar in feite wist ik natuurlijk  nog helemaal niets. Als de dokter visite kwam lopen vond ik dat erg  indrukwekkend. De chirurg, een man met een autoritaire uitstraling, bril op 't puntje van zijn neus en een lange witte jas. Achter hem liep de arts- assistent en daarachter  de co-assistent. Dan volgde onze hoofdzuster, de 3e jaars leerling verpleegkundige, 2e jaars, en dan het kleine witte stipje  achteraan in de rij... dat was ik. 

Geen klein wit stipje

Als een grote witte slinger in volgorde van  belangrijkheid liepen wij langs de patiënten. Ik kreeg natuurlijk niets mee van alle gespreksvoering, omdat ik te ver weg stond en stelselmatig genegeerd werd. Als het voor mij al zo indrukwekkend was, hoe zou het dan voor de patiënten zijn als dit witte  gezelschap voor je staat? Dat vroeg ik me af en ik was vastbesloten, dat als ik  later 'groot' zou zijn, ik geen klein wit stipje achterin de rij zou zijn, maar een grote witte stip vooraan, naast de patiënt. Want daar is je plek als verpleegkundige. Een arts komt per dag maar even langs, maar jij, de zuster, brengt veel meer tijd door met een patiënt. Je weet wat er leeft en hoe het met hem gaat. 

Stem van de patiënt 

Nu, 25 jaar later, is het niet meer zoals 'vroeger'. De hiërarchie zal altijd blijven, dat is natuurlijk logisch, maar minder duidelijk aanwezig. Tijdens de visite merk ik op welk moment ik een gesprek moet bijsturen en herinner ik de patiënt aan vragen die hij nog heeft voor de dokter. Wij zijn hun steun en toeverlaat, hun stem, als zij dit niet zelf  kunnen, en bewaken het ziekteproces stap voor stap. We zijn volledig op de hoogte over het medische deel en hoeven niet eerst op een briefje te kijken als de  dokter vraagt of de patiënt koorts heeft. Wij zijn die grote witte stip en daar horen wij... NAAST de patiënt. 

Auteur: Daniëlle van Caspel

Verpleegkundige oncologie-afdeling, HMC Antoniushove

Naar alle blogs