HMC

Statushouders,
sorry wat?

Auteur: Michael Borst
Datum: 28 mei 2018

Statushouders,
sorry wat?

Auteur: Michael Borst
Datum: 28 mei 2018

Beste lezer, ik ga eerlijk tegen je zijn. En ik ben in de stemming om ook lekker direct te zijn. Ik woon al vrijwel mijn hele leven in Den Haag dus ik weet precies hoe dat moet.

Banenmarkten, carrièrebeurzen, kansenmarkten, hoe je het ook wilt noemen. Het is niet mijn ‘cup of tea’. Lekker met je banners, promotiemateriaal, visitekaartjes en gadgets (oh, vergeet vooral de gadgets niet!) naar een veel te warme zaal om mensen aan je tafel te krijgen die eigenlijk niet willen en als dank daarvoor ook nog je pennen, pepermuntjes, fietszadelhoesjes en zaklampjes meenemen. Geef mij maar een werken-bij website die geoptimaliseerd moet worden, een werving- en selectiesysteem dat geïmplementeerd wordt of een fijne langdurige arbeidsmarktcampagne waar ik mij in vast kan bijten.

Internationaal matching event van Werkgever Service Punt en gemeente Den Haag

En toch ben ik vandaag met mijn collega Linda Huisinga naar het internationale matching event geweest, georganiseerd door het Werkgever Service Punt samen met de gemeente Den Haag. Omdat we vonden dat we hier niet mochten ontbreken, omdat we een voorbeeldfunctie hebben en het goed is voor onze zichtbaarheid als werkgever.

Dus daar ging ik met mijn goede gedrag en bovengenoemde spullen en eigenlijk niet optimaal voorbereid naar het WTC in Den Haag. We kwamen aan en er stond een organisator op een podium die vooral ons, de aanwezige organisaties, aanspoorde in gesprek te gaan met de aanwezige ‘statushouders’ en te denken in mogelijkheden en kansen. Zoals ik al zei, ik ben eerlijk met je, ik kende dat hele woord niet: ‘statushouders’. Dus ik was benieuwd.

Goed verzorgde pitches

Het programma qaf aan dat een aantal statushouders zichzelf mochten presenteren middels een pitch. En wat zag en hoorde ik? Zeer bevlogen, goed verzorgde, kundige en zichzelf zeer goed verkopende mensen op een podium die in een paar korte zinnen vertelden wie ze waren en waar ze naar op zoek waren. In zeer goed te verstaan en goed te volgen Nederlands. En of we daar als organisaties op wilden reageren.

Mijn mond viel (volgens mij letterlijk) open van verbazing. Wat bleek nou? Statushouders zijn mensen die uit landen als Syrië, Eritrea en Congo afkomstig zijn, daar zijn gevlucht om in Nederland een nieuwe toekomst op te bouwen. En deze mensen, en ik zeg bewust ‘MENSEN’ zijn op zoek naar een baan. Net zoals jij en ik wel eens op zoek zijn naar een baan. Veel afgevaardigden van grote organisaties, waaronder ik, grepen de microfoon en boden deze mensen aan naar onze stand toe te komen en verder in gesprek te gaan. Want waarom zou een verpleegkundige, een fysiotherapeut, of een IT’er uit Syrië geen goede verpleegkundige, fysiotherapeut of IT’er voor HMC kunnen zijn?

Ja, maar….

Ja maar, altijd maar die ‘ja maar’, hun diploma moet erkend worden! Ja maar, ze moeten wel de taal eerst volledig meester zijn! Dat snap ik en natuurlijk moeten we aantonen dat medewerkers in ons ziekenhuis werken gediplomeerd en van een bepaald niveau zijn. En het liefst vloeiend Nederlands spreken.

En wat hoorde ik het door de verhalen van deze mensen heen? Zij hadden ooit een functie, met een hoog aanzien, in eigen land. Denk aan advocaat, laborant, fysiotherapeut en ga zo maar door. En wat doen ze nu? Licht administratieve taken, schoonmaken of zij zijn vrijwilliger. Zwaar onder hun niveau dus. Ze doen klusjes waar wij, even kort door de bocht, niet aan toe komen of geen zin in hebben.

Wat ik eigenlijk zeggen wil

Ik wil eigenlijk drie dingen zeggen:

  1. Laten we per direct stoppen met deze mensen ‘statushouder’ te noemen. Dan heb ik geen nekharen meer die overeind gaan. Laten we ze gewoon ‘werkzoekenden’, of liever nog bij voornaam noemen dan weet iedereen waar we het over hebben. Over wie we het hebben.
  2. Schat deze mensen eens goed op waarde! Is iemand ooit advocaat geweest, behandel hem/haar dan ook zo en kijk waar de mogelijkheden liggen om diegene in zijn kracht te zetten binnen jouw organisatie. Medewerker blij en jij blij.
  3. Kijk naar de mogelijkheden en niet naar de onmogelijkheden. Laat iemand eens meelopen op een plek waar hij hoort en/of waar zijn passie écht ligt en kijk later (of tegelijkertijd voor mijn part) naar erkenningen van diploma’s en het vloeiend spreken van de taal. Wellicht kan iemand wel een opleiding volgen?

Bij HMC hebben we ook de nodige slagen te maken en ik ben echt geen wereldverbeteraar of change management expert. Maar ik ga hier wel, met mijn collega’s, werk van maken, al is het maar één succesje dat we kunnen boeken.

Gelukkig is HMC wel met dit onderwerp bezig. Zo hebben we op het niveau van medisch specialisten al specialisten uit Iran en Syrië die wij de kans hebben gegeven mee te lopen. Sterker nog, één daarvan is al aan het werk bij ons. Prachtig, en nu de rest van de organisatie nog.

Zo, dat is er uit! Ik ga weer verder met onze werken-bij website.

Auteur: Michael Borst

Adviseur Werving & Arbeidsmartkcommunicatie
06-127482941
michael.borst@haaglandenmc.nl

Naar alle blogs