HMC

Anne Wil Vlietstra

Werkt in een warm bad op de afdeling Neurologie / Neurocare

Anne Wil Vlietstra

Werkt in een warm bad op de afdeling Neurologie / Neurocare

Na mijn middelbare school ben ik de Beroepsbegeleidende Leerweg (BBL) opleiding voor Verpleegkundige gaan volgen. Ik had op dat moment de keuze tussen BBL (beroeps begeleidende leerweg) of de BOL (beroeps opleidende leerweg). Omdat ik een persoon ben die al doende leert, koos ik voor de BBL variant. Dit vond ik zo geweldig, omdat ik al lerende meteen ook aan het werk kon!

Toen ik op de middelbare school zat kreeg ik last van keuzestress, ik had geen idee wat ik wilde worden. Mijn techniekleraar zag dat ik hiermee stoeide en zei tegen me “ik vind jou echt een persoon voor de zorg

Anne Wil Vlietstra, Verpleegkundige Neurologie / Neurocare

Boerin uit Colombia

Ik ben geboren in Colombia en op jongere leeftijd geadopteerd door mijn adoptieouders in Nederland. Als ik niet aan het werk ben, dan doe ik aan waterpolo of rugby. Ook vind ik het heerlijk om te lezen of met vrienden en familie te zijn. Sinds iets meer dan een half jaar heb ik een partner (met een varkensboerderij), dus eigenlijk ben ik nu ook half boerin! Het heerlijke hieraan is dat ik veel buiten ben en met dieren bezig ben, dat zorgt ervoor dat ik mezelf kan ontladen.

Keuzestress

Toen ik op de middelbare school zat kreeg ik last van keuzestress, ik had geen idee wat ik wilde worden. Mijn techniekleraar zag dat ik hiermee stoeide en zei tegen me “ik vind jou echt een persoon voor de zorg”. Quote Zijn dochter werkte toevallig destijds bij Haaglanden Medisch Centrum in Bronovo. regelde hij dat ik een dag kon meelopen. Na deze dag meelopen dacht ik echt meteen: dit is mijn roeping, ik word verpleegkundige! Mijn techniekleraar ad helemaal gelijk en ik ben hem nog steeds dankbaar.

Ik solliciteerde bij HMC  voor een BBL-plek en werd daar aangenomen! Mijn studie  tot verpleegkundige heb ik dus van begin af aan bij HMC gedaan. Ik heb bij verschillende afdelingen ervaring op mogen doen: Interne Geneeskunde, Neurologie en Chirurgie. Na het behalen van mijn diploma was er een crisis m.b.t. het behouden van verpleegkundigen. Dat kun je jezelf nu niet voorstellen! Helaas moest ik er 3 maanden tussenuit, omdat er geen plek voor me was. Gelukkig werd ik na die 3 maanden gebeld met de vraag of ik terug wilde komen en fulltime aan de slag wilde. Ik wilde maar al te graag terugkomen! Ik kwam terecht bij de Emma afdeling (dagopname) in HCM Bronovo, maar daar miste ik echt uitdaging. Vanuit die afdeling ben ik naar de Henriette afdeling (Chirurgie) gegaan bij HMC Bronovo.

Toen dit ziekenhuis een weekziekenhuis werd veranderde deze afdeling in een kort verblijf afdeling. In het ziekenhuis was alleen nog geplande zorg van maandag tot en met vrijdag. Dat vond ik in het begin leuk, omdat we als team verhuisde naar een andere afdeling en samen een soort van nieuwe start maakten. We ontdekten hoe het werken is met geplande zorg. Onze patiënten komen met een aandoening, worden behandeld en gaan dan weg. Toen ging ik wel de uitdaging missen die de acute zorg met zich meebrengt.

Als leerling heb ik bij de afdeling Neurologie gewerkt en dat vond ik eigenlijk nog steeds heel interessant. Mijn zorgmanager wist dat ik uitdaging miste en vroeg aan me of ik eens bij de afdeling Neurologie in HMC Westeinde wilde gaan kijken. En dit heb ik gedaan.

Warm bad

Ik kon meteen aan de slag bij deze afdeling! Het was een heel warm bad waar ik in terecht kwam, iedereen was heel blij met mijn hulp. Mijn inwerkplan was goed georganiseerd en ik kreeg de tijd om mezelf in te werken samen met mijn “coach”. Bij haar kon ik altijd terecht met mijn vragen. Eigenlijk kon ik deze aan iedereen stellen, het is een heel leuk team en iedereen denkt graag met je mee. Echt een eenheid! Ik vind dat je dat als verpleegkundige ook echt nodig hebt. De dokteren zijn toegankelijk en we doen de zorg écht samen. Ook kan ik mezelf hier specialiseren. Mijn ambitie is om de Neurologie opleiding en Neurocare opleiding te gaan volgen. Het klinisch redeneren wordt veel breder toegepast dan dat ik nu doe. Door het volgen van deze opleiding, leer ik meer over Neurologische ziektebeelden en snap ik beter waarom alles op een bepaalde manier verloopt bij een patiënt en hoe alles (het hoofd en lichaam) met elkaar verbonden zijn.

Mijn dag

Ik start mijn dag met het lezen van de rapportages van de vorige dienst, waarna een korte overdracht volgt. Daarna ga ik de medicatie controleren bij de patiënt en vraag hoe het met hem of haar gaat.

Na het ontbijt begin ik met de ADL-zorg (algemeen dagelijkse levensverrichtingen). Tijdens mijn werk probeer ik zo goed mogelijk de wens van de patiënt na te streven. Ik praat veel met mijn patiënten, zodat ze weten wat ze kunnen verwachten. Patiënten vinden het vaak fijn als je de dingen met ze bespreekt, zodat we samen bepalen wat gaat gebeuren plaats van de verpleegkundige alleen.

Hierna bespreek ik de bijzonderheden die ik heb opgemerkt met de artsen en eventueel met de familie. Soms komt het voor dat ik ook met andere disciplines in gesprek moet over de patiënt, omdat er bijzonderheden zijn m.b.t. een ander specialisme. Kenmerkend voor Neurologie patiënten is dat het vaak complexe patiënten zijn. Als je deze patiëntengroep vergelijkt met andere patiënten, dan zie je dat deze patiënten vaak gebaat zijn bij het gebruik van medicatie. Maar bij Neurologie patiënten is er een bepaalde plek op de hersenen aangedaan en dat geeft meer problemen. Je wordt in ons vak ook uitgedaagd om goed te communiceren met de patiënt, zodat je begrijpt wat ze bedoelen. Dit doen we vaak via het ‘ABC-kaartje’ met pictogrammen. Als ik hiermee werk, denk ik vaak ‘aha, nu snap ik wat je bedoelt!’. We helpen patiënten ook met het gebruiken van hun ledematen, zodat ze kunnen bewegen, maar ook met lopen en eten. Je wordt uitgedaagd om anders te kijken en te denken zodat je op die manier vooruitgang boekt met de patiënt en zo je doel kunt halen. Eigenlijk ben je meer gericht op oplossingen en denk je niet in problemen.

Emotioneel

Niet elke dag is hetzelfde, maar er zijn zeker bepaalde werkzaamheden die dagelijks terugkomen, zoals controles, rapportages en wassen. Wat de dag anders maakt is de patiënt. Wij hebben te maken met patiënten die zelfstandig zijn, maar ook met patiënten die totaal afhankelijk zijn. De laatste categorie maakt het voor ons als verpleegkundige fysiek wel zwaar. Deze mensen hebben overal hulp bij nodig. Gelukkig maken we veel gebruik van de tillift en krijgen we goede klinische lessen die je leren om het je als verpleegkundige zo makkelijk mogelijk te maken.

Soms hebben we jonge mensen op de afdeling liggen, dat maakt het emotioneel voor mij wat lastiger. Ik associeer het dan toch al snel met mijn eigen familie en vrienden, omdat ik zelf ook nog jong ben. En je beseft jezelf op dat moment dat niet alleen oude mensen ziek worden, maar ook jonge mensen nare dingen kunnen overkomen. Ik maak ook echt een vreugdesprongetje als je ziet dat je patiënt opknapt en dat ze weer zelf bewegingen kunnen maken. Als je dat ziet, weet je dat je met elkaar de goede kant op aan het werken bent! Vooral ook in acute situatie haal je alles uit de kost om iemand zo stabiel mogelijk te krijgen. Als dat lukt, dan doet dat veel met je! Maar ook met minder zieke patiënten haal ik veel lol uit mijn werk, ik maak grapjes met ze en het is fijn om het over koetjes en kalfjes te hebben. Het is al erg genoeg wat ze meemaken. 

Groeien

Bij HMC zijn er veel doorgroeimogelijkheden. Ik kan bijvoorbeeld als verpleegkundige bij een chirurgische afdeling mijn kennis opschroeven en met die kennis doorgroeien naar de IC of de SEH. Sterker nog, als je aangeeft ambitie te hebben dan worden deze trajecten je zelfs aangeboden door je leidinggevende. Daarbij is het altijd mogelijk om mee te lopen op een andere afdeling en je ambities te ontdekken.

Er wordt bij HMC ook echt naar je wensen en ambities geluisterd en stappen hieromtrent ondernomen. Het ziekenhuis neemt de ideeën die mensen hebben serieus en gaat mee met z’n tijd.

Tegenwoordig is het contact met de artsen ook anders dan vroeger. Er is weinig tot geen hiërarchie, we maken sneller een praatje en ze zijn nog meer betrokken bij ons contact en behandeling met en bij de patiënt.

Ik ben heel trots op mijn werk, het is zoveel meer dan alleen maar mensen wassen. Mensen onderschatten het werk van een verpleegkundige snel, gelukkig weten wij wel beter. We proberen iedere dag de mooie dingen te laten inzien aan onze patiënten en luisteren naar hun wensen. Hiermee kun je echt het verschil maken en écht iets voor iemand betekenen.

Geïnteresseerd geraakt?

Heb je na het lezen van mijn verhaal interesse om mijn collega te worden en ook als Verpleegkundige Neurologie/ Neurocare bij HMC te werken? Ga dan direct naar onze openstaande vacature via onderstaande button!

Naar vacature Verpleegkundige Neurologie / Neurocare