HMC

Filiz Aydin

Verliefd op het vak Dialyseverpleegkundige

Filiz Aydin

Verliefd op het vak Dialyseverpleegkundige

Toen ik 7 jaar oud was ben ik met mijn ouders vanuit Turkije naar Nederland gekomen. Mijn vader was hier gastarbeider. Omdat hij in Nederland bleef zijn mijn moeder en ik ook naar Nederland gekomen. Ik heb altijd in Den Haag gewoond en ik woon er nog steeds met ontzettend veel plezier. Het is een geweldige stad en heeft me op werk- en op privégebied veel moois gebracht. Zo werk ik al mijn hele leven in Den Haag en ben ik trotse moeder van twee knappe lieve pubers (13 en 11 jaar).

Trots op mijn gezin én op mijn vak

Het woord ‘trots’ is een woord dat goed bij mij past. Ik ben een sterke vrouw die onbeschrijflijk trots is op haar gezin én op haar werk als dialyseverpleegkundige. Als ik het daarover heb kan ik niks anders doen dan stralen. Van mijn werk geniet ik iedere seconde.

Er wordt mij weleens gevraagd of ik hobby's heb. En dan ben ik altijd heel duidelijk: 'Dat is mijn werk!' Veel mensen verklaren me voor gek. Maar ik verveel me nooit en ik ga popelend naar mijn werk. En ik zie het als een hobby om in mezelf als mens en als zorgprofessional te blijven investeren.

Filiz Aydin, dialyseverpleegkundige

Verpleegkundige geworden via leren en werken

Toch stond in mijn jeugd het werk als verpleegkundige niet per se bovenaan mijn lijstje van beroepen. Op de middelbare school dacht ik nooit aan de zorg, maar ik ben toch eens bij een open dag gaan kijken. Ik had een heel ander beeld van de zorg en daar hebben ze mij goed geïnformeerd én overtuigd. Dusdanig overtuigd dat ik vrij snel daarna besloot de BBL-variant voor de MBO-V te gaan doen. Omdat ik een praktische instelling heb wilde ik direct leren en werken. Tijdens mijn studie werd ik ingedeeld op afdeling C9 (Snijdende afdeling) van toentertijd MCH. Ik heb daar in 3 jaar tijd het vak Verpleegkundige geleerd en ik heb daar 5 jaar met veel plezier gewerkt.

Via een collega naar de Dialyse

Tijdens het werken op C9 merkte ik aan mijn lichaam dat ik nachtdiensten steeds minder goed aankon. Ook met twee kleine kinderen is nachtdiensten niet altijd ideaal. Omdat je binnen het ziekenhuis veel met collega-verpleegkundigen van andere afdelingen praat kwam ik erachter dat het toentertijd op de Dialyse mogelijk was om een zogeheten moedercontract te krijgen. Zodoende kwam dit heel goed uit met mijn, op dat moment, jonge kinderen en het niet hoeven draaien van nachtdiensten. Omdat ik onvoldoende wist wat het vak Dialyse nou precies was besloot ik om een dag mee te lopen.

Eenmaal op de Dialyse? Dan wil je niks anders meer!

Toen ik die dag meeliep op de Dialyse was ik direct om. Dit is wat ik wilde gaan doen! Wat een uitdagingen, wat een specialistisch werk, wat een diversiteit aan patiënten en wat een enthousiaste verpleegkundigen. Ik werd er zelf ook meteen enthousiast van. Iedereen was zo behulpzaam en zo lief. Ik heb de collega’s en het vak omarmd en niet meer losgelaten. De collega’s overtuigden mij dat ik terecht zou komen in een geweldig team dat heel hard werkt, veel lacht en heel veel voor elkaar over heeft. Iedere dag zou een uitdaging betekenen en geen dag zou hetzelfde zijn. Veel (sociaal) complexe casussen waar ik me in vast zou mogen bijten en een innovatieve werkomgeving waar ik nooit uitgeleerd zou zijn. Dat is volledig waargemaakt op de afdeling en dit is vandaag de dag nog steeds het geval! En als dat geen overtuigende argumenten zijn dan weet ik het ook niet meer! Ik was dus om en ik besloot om op de Dialyse te gaan werken.

Waarom het vak zo aantrekkelijk is?

Allereerst voel ik me heel erg gewaardeerd door wat ik doe. Ik kan echt iets voor een ander betekenen. Mensen hebben het gevoel en geven aan dat ze iets aan mij hebben. Dat is prachtig en dat zal ik nooit voor lief nemen. Daarbij moet je in dit vak veel klinisch redenen. Dat vind ik heel fijn omdat het mijzelf geestelijk scherp houdt en je hierdoor elkaar scherp houdt. Wat het ook zeer aantrekkelijk maakt is dat er een hechte en laagdrempelige samenwerking is met de artsen op de afdeling. We krijgen veel ruimte om mee te denken en te helpen. We hebben leuke gesprekken met onze artsen, het is heel informeel. Ze zijn een onderdeel van ons team en zo gedragen zij en profileren zij zich ook. Ik stap ook heel makkelijk naar binnen bij een arts. En tijdens drukke periodes (zoals bijvoorbeeld nu tijdens COVID) krijgen we mooie positieve feedback van hen. Ik werk in een vakgebied waar innovaties elkaar snel opvolgen. Dat merk je sterk in de techniek en de apparaten maar ook in bijzondere dialyse behandelingen die we uitvoeren en mogen uitproberen.

Zo prikken we nu een nieuw soort shunt aan: De Endo- AVF shunt. Deze wordt middels angio aangelegd en ontwikkelt zich anatomisch anders dan de klassieke shunt. De methode is patiëntvriendelijk, omdat er geen OK bij komt kijken. Het is een vrij nieuwe techniek in Nederland en voor ons als verpleegkundigen een mooie uitdaging om deze shunts aan te mogen prikken!

Ik kan me dus blijvend ontwikkelen op veel vlakken en omdat ik ook veel deelneem aan diverse werkgroepen blijf ik mij ook als zorgprofessional ontwikkelen. Hier krijg ik vanuit mijn zorgmanager veel vrijheid in en dat voelt erg goed.

Hobby’s? Doorontwikkelen en écht iets betekenen in de maatschappij!

Ik werk nu ruim 11 jaar op de Dialyse en ik ben nog geen dag met een rotgevoel naar mijn werk gegaan. Ik ben zelf de moeilijkste niet en ik kan heel veel hebben, je zult mij vrijwel nooit horen klagen. Ik haal gewoon heel veel voldoening uit mijn werk. En dat wordt ook gezien. Zo heb ik recent de kans gekregen om mijn HBO-V te halen. Omdat dialyseren hoge verantwoordelijkheden met zicht meebrengt werken en denken we op HBO niveau. Ik zie het echt als is een stuk beloning en waardering en een verrijking voor mij als zorgprofessional. Binnenkort ben ik al van plan om af te studeren en dat heeft mij ontzettend veel vertrouwen gegeven. Deze kans heeft mijn zorgmanager mij geboden en daar ben ik haar zeer dankbaar voor.

Er wordt mij weleens gevraagd of ik hobby’s heb. En dan ben ik altijd heel duidelijk: ‘Dat is mijn werk!’ Veel mensen verklaren me voor gek. Maar ik verveel me nooit en ik ga popelend naar mijn werk. En ik zie het als een hobby om in mezelf als mens en als zorgprofessional te blijven investeren en mij te blijven ontwikkelen. Zo ondersteun ik tijdens de COVID-periode in de thuiszorg. Ik voel dat dit nodig is en dat ik zo iets terug kan doen voor de maatschappij. En ik kan mezelf op deze manier als zorgprofessional ook buiten de ziekenhuismuren verder ontwikkelen.

Ik ben ervan overtuigd dat wanneer ik mij blijf ontwikkelen dat ik zo de beste zorg aan mijn patiënten kan verlenen. Daar sta ik iedere dag voor en daar kom ik mijn bed voor uit. En het mooie is dat mijn man en mijn kinderen het prachtig vinden wat ik doe en dat zij mij volledig steunen in mijn carrière en de keuzes die ik daarin maak.

Ik ben een gelukkig mens en verliefd op mijn vak!

Geïnteresseerd geraakt?

Heb je na het lezen van mijn verhaal interesse om mijn collega te worden en ook als Dialyseverpleegkundige bij HMC te werken? Ga dan direct naar onze openstaande vacature via onderstaande button!

Naar de vacature Dialyseverpleegkundige