HMC

Ingrid Duitemijer (60)

Vrijwilliger met oog en hart voor de patiënt

Ingrid Duitemijer (60)

Vrijwilliger met oog en hart voor de patiënt

Een tijdje geleden trof ik tijdens een dienst Ouderenzorg een mevrouw die moeite had met eten. Ik ben bij haar gaan zitten om haar te helpen. Na drie kwartier had ze één boterham en een bakje vla op. Als ik dit niet had gedaan, had deze vrouw waarschijnlijk weinig of misschien wel niets gegeten.

Vrijwilliger in hart en nieren

In mei 2014 kwam ik door een reorganisatie zonder werk te zitten. Ik had toen 36 jaar gewerkt als Bibliothecaris/Informatiespecialist; eerst bij de overheid en de laatste 23 jaar bij een groot advocatenkantoor. In dat jaar werd ik 57 jaar en wist ik dat de kans dat ik weer aan het werk zou komen klein was. Dus dacht ik bij mezelf: wat zal ik nu doen?

Daar hoefde ik eigenlijk niet heel lang over na te denken. Een paar maanden daarvoor zat ik namelijk met mijn moeder op de Spoedeisende Hulp (SEH) van HMC Bronovo. Ik hoorde toen toevallig van een verpleegkundige dat men vrijwilligers zocht voor het project Ouderenzorg op een aantal verpleegafdelingen. In april 2014 ben ik daar dan ook begonnen, met 3 uurtjes in de week. Hiernaast zit ik ook in de cliëntenraad van het verzorgingshuis waar mijn moeder gewoond heeft. Ze is helaas vorig jaar overleden, maar gelukkig mag ik dit blijven doen. En in ditzelfde huis werk ik ook als ‘kookvrijwilliger’. Dat betekent dat ik 1 avond in de week samen met 7 à 8 dementerende dames ga koken.

Het vrijwilligerswerk was mij niet onbekend. 17 jaar geleden ben ik begonnen als vrijwilliger bij het Ronald McDonald Huis Den Haag. Hier ben ik eigenlijk mee begonnen als tegenhanger van het werk wat ik toen deed (bij het advocatenkantoor). Ik vond het prettig, maar ook nuttig om te doen. Naast de commerciële en zakelijk kant van het advocatenkantoor zag ik ook de andere kant van het leven. Men denkt vaak dat het zwaar is om te doen, maar het is niet alleen maar ellende bij het Ronald McDonald Huis. Je ziet de zieke kindjes meestal niet, het zijn voornamelijk de ouders en broertjes en zusjes waarmee je contact hebt.

Voor mij was het ook een mooie tegenhanger van de zorg voor ouderen waar ik mee te maken had gehad toen mijn vader in een verpleeghuis lag. Dan was het werken met kinderen extra fijn. Een hele tijd nadat mijn vader was overleden kon ik het werken met ouderen wel weer aan. Het werken in de zorg heeft mij altijd geraakt. Als ik het over kon doen, zou ik een beroep in de zorg kiezen!

Op de SEH

Op een gegeven moment liet de Coördinator van de vrijwilligers weten dat ze ook vrijwilligers bij de SEH zochten. Ik wilde dit heel graag gaan doen omdat het voor mij daar begonnen is. Ouderen komen vaak alleen binnen op zo’n SEH en dan is het fijn om begeleiding te hebben. Ook de hectiek, dynamiek en sfeer op deze afdeling zijn erg prettig. Je bent er echt onderdeel van het team!

Een tijdje geleden trof ik tijdens een dienst Ouderenzorg een mevrouw aan die moeite had met eten. Ik ben bij haar gaan zitten om haar te helpen. Na drie kwartier had ze één boterham en een bakje vla op. Als ik dit niet had gedaan had deze vrouw waarschijnlijk weinig of misschien wel niets gegeten. Het werk op de SEH en bij de Ouderenzorg vind ik het mooiste wat ik kan doen. Ik ben geen moeder Theresa, maar ik vind wel dat je iets voor iemand kunt betekenen. Toen ik zonder werk kwam te zitten kreeg ik een uitkering. Ik vind dat je daar iets voor terug mag en kan doen. Nu werk ik dus 3 uur per week bij de Ouderenzorg en 4 uur per week op de SEH. Mijn werkdagen wisselen, dat vind ik erg prettig. Ik kan zelf opgeven wanneer ik wil werken. De ene keer werk ik in de avonden en de andere keer overdag. Zo blijft het ook goed te combineren met mijn andere vrijwilligerswerk.

Een goede vrijwilliger is betrokken en houdt zich aan de afspraken. Speelt in op de behoefte en ziet wat de patiënt nodig heeft. Ik hoop oprecht dat ik dit werk nog lang mag en kan blijven doen. Het maakt me gelukkig!

Ingrid Duitemeijer, 60 jaar, Vrijwilliger

Mijn dag als vrijwilliger

Als ik mijn ‘dienst’ op de SEH begin meld ik mezelf bij de balie en vraag ik of er dringende zaken zijn waar ik bij kan helpen. Als dat zo is start ik daar mee. Als dat niet het geval is ga ik eerst in de keuken wat opruimen zodat ik voor mezelf met een schone lei kan beginnen. Daarna ga ik de wachtkamer op orde brengen. Meestal als ik hiermee bezig ben komen de verpleegkundigen vragen om te helpen.

Een tijdje geleden vroeg een verpleegkundige mij of ik wilde helpen een patiënt af te leiden. Deze patiënt had een ontzettend pijnlijke beenbreuk en er moest een ingreep plaatsvinden. Ik heb haar mijn hand gegeven om in te knijpen en heb gedurende de behandeling met haar gepraat. Dit hielp gelukkig.

Later kwam dezelfde verpleegkundige mij vragen of ik haar nog even wilde helpen. Nu ging het er wat heftiger aan toe. Maar dat vind ik niet erg, daar kan ik wel tegen. Ik vroeg de patiënt of ik een washandje op haar hoofd kon leggen. Haar antwoord was “nee hoor, uw hand is genoeg”. Ik word altijd bedankt door de patiënt, arts of verpleegkundige, je bent echt onderdeel van het team.

Je hebt zelf een groot aandeel in het vervullen van je rol als vrijwilliger, maar je moet wel geschikt zijn voor dit werk. De combinatie tussen Ouderenzorg en SEH is voor mij zo leuk omdat ik langdurig en kortdurend contact met de patiënten heb.

Het leed van de hele wereld

Als vrijwilliger zie je veel en maak je veel mee. Ik kan gelukkig redelijk goed met lastige situaties omgaan en relativeren en heb ik nog niets echt ernstigs meegemaakt. Als dit gebeurt, evalueert het team en de vrijwilliger wordt daar bij betrokken. Ook heb ik een zeer goede vriendin waar ik mijn verhaal kwijt kan. Het scheelt wel dat het meestal kortdurend en/of eenmalig contact is waardoor ik geen band met de patiënt heb. Je kan niet het leed van de hele wereld op je schouders nemen. Meeleven is goed, mee lijden kan en hoeft niet.

Ik hoop oprecht dat ik dit werk nog heel lang mag en kan blijven doen. Het maakt me gelukkig. Natuurlijk is het vrijwillig, maar niet vrijblijvend. Er wordt op je gerekend, al merk je dat misschien niet altijd. Een goede vrijwilliger is betrokken en houdt zich aan de afspraken, speelt in op behoeften en ziet wat de patiënt nodig heeft. Het komt ook weleens voor dat ik gewoon een rondje ga lopen met een patiënt door het ziekenhuis, even van de afdeling af en andere dingen zien. Of ik ga even wandelen met de patiënt, lekker even naar buiten. Het leuke van deze combinatie (Ouderenzorg en SEH) is dat ik weleens patiënten tegenkom bij de Ouderenzorg die ik op de SEH heb geholpen. De patiënt herkent je dan en dat voelt vertrouwd. Een gemiddelde ligduur is 4-5 dagen en het komt bij de Ouderenzorg eigenlijk niet voor dat ik de patiënt voor een tweede keer zie. Bij de Ouderenzorg werk ik op maandagochtend of woensdagochtend, meestal met een vaste collega. En bij de SEH op donderdagavond of vrijdagmiddag. Bij de SEH doe je je dienst alleen. Wij mogen onszelf inroosteren, dat is prettig.

Ik heb ook een goed contact met de Coördinator. Er is veel belangstelling en betrokkenheid. In het ziekenhuis kwam ik al toen ik 9 jaar oud was en ook mijn ouders kwamen hier. Ik ben heel trots dat ik nu in dit ziekenhuis vrijwilliger ben!

Interesse?

Ook vrijwilliger worden binnen HMC? Stuur dan een mail met motivatie, CV en telefoonnummer. Wij kunnen daarna met jou in contact komen over je voorkeuren binnen HMC: