HMC

Jur de Vries (38)

Van het leger naar de
Spoedeisende Hulp

Jur de Vries (38)

Van het leger naar de
Spoedeisende Hulp

Van het leger naar de Spoedeisende Hulp (SEH): het was even wennen. Ik ben van een echte mannenwereld naar een vrouwenwereld gegaan en in een nieuwe cultuur gevallen. Bij HMC is iedereen assertief, vertelt men wat er op de tong ligt. Ik ben gewend om wat meer ongepaste grappen te maken naar elkaar.

Bij de SEH zijn we allemaal erg hecht. Iedereen staat voor me klaar. Het is echt een veilige leeromgeving met een goed solide team wat goed draait. Ik zocht een ziekenhuis waar ik mijn studie kon doen en waar mensen de bereidheid hebben om mij te begeleiden. Dat ziekenhuis heb ik gevonden!

Van defensie naar ziekenhuis

Op mijn 17e ben ik in Schaarsbergen het leger ingegaan bij de Lucht Mobiele Brigade. Dit bestond nog maar net een paar jaar. Ik moest dan ook een jaartje overbruggen na mijn middelbare school voordat ik hier kon starten. Ik begon als infanterist (militair). Naast mitrailleurschutter kreeg ik een nevenfunctie als Combat Life Saver. Dat is een korte militair-medische opleiding waar je eerste hulp kan verlenen in gevechtssituaties. Het gedeelte als infanterist werd steeds kleiner en de medische kant steeds groter . Mijn hele carrière is eigenlijk op die manier opgebouwd. Na 4 missies ben ik de militaire school gaan doen en ben ik onderofficier geworden, met als oogpunt de verpleegkundige opleiding te gaan doen. In 2002 ben ik daar dan ook mee begonnen. Dit is een interne opleiding binnen defensie, in samenwerking met het Regionaal Opleidingscentrum en duurt 4 jaar. We kregen les bij het geneeskundig opleidingscentrum binnen defensie. Toen ik klaar was met deze opleiding mocht ik mezelf militair verpleegkundige noemen.

Het leuke in deze opleiding was dat ik een jaar algemene deelkwalificaties kreeg. Zo heb ik bijvoorbeeld geleerd om Malaria uit een dikke druppeltest te halen bij de laboratoriumlessen. Ook heb ik een gedeelte van de ambulance-opleiding gevolgd en transporttechniek door de lucht. Deze medische opleiding was volledig toegespitst op het leger. Tijdens deze opleiding heb ik mijn deelstages bij HMC Westeinde (voorheen MCH) gedaan. Ik vond het ontzettend leuk om even uit het leger te stappen en een ziekenhuis te leren kennen. Ik ben altijd nieuwsgierig geweest naar het werken in het ziekenhuis. Ik denk alleen niet dat ik er op dat moment echt geschikt voor zou zijn geweest.

Mijn toekomst

Op een gegeven moment kwam ik op een punt dat ik niet meer wist wat ik nog wilde doen binnen het leger. Ik heb geschoten en ben beschoten en heb erg veel meegemaakt. Daarnaast heb ik ook mijn vrouw en twee kinderen (van 5 en 8 jaar nu).

De enige eenheid binnen de krijgsmacht die mij nog zou kunnen uitdagen na Afghanistan was het Korps Commando Troepen. Dit is de best getrainde militaire eenheid binnen Nederland. Hier komen ook de twee laatste dragers van de Militaire Willems-Orde vandaan.Hier heb 10 jaar als verpleegkundige gewerkt. De dingen die ik nog wilde zien in mijn carrière, heb ik toen ook gezien. Ik ben in rang gestegen en kreeg de leiding over alle medische afvoergroepen. Ik wilde heel graag verder groeien binnen defensie, maar dat ging niet meer. Op dat moment heb ik voor mezelf de afweging gemaakt: waar zie ik mezelf staan in de toekomst? Ik heb binnen het leger de basis geleerd, maar altijd het gevoel gehad dat ik een stuk medische kennis mis. Daarnaast was ik zeer nieuwsgierig geworden naar het werken buiten het leger.

Op een gegeven moment kwam ik op een punt dat ik niet meer wist wat ik nog wilde doen binnen het leger. Ik heb geschoten en ben beschoten en heb veel meegemaakt. Het werd tijd voor wat anders.

Jur de Vries, 38 jaar, SEH Verpleegkundige in opleiding

Liever kennis dan bloed

Om mijn medische handelingen voor het leger bij te houden, werkte ik bij Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) op de SEH op basis van een 0-uren contract. Daarnaast reed ik gedurende mijn carrière al 1 a 2 keer per jaar mee op de ambulance in Rotterdam. Ik had genoeg contacten in de medische wereld. Op het moment dat ik het leger uit wilde, heb ik hen gevraagd waar ik het beste kon solliciteren. Velen van hen gaven aan dat dit bij HMC was. “Als je iets wilt leren, moet je daar zijn” werd mij gezegd. In totaal heb ik 3 brieven geschreven naar ziekenhuizen in de regio. Bij HMC werd snel gereageerd en op verzoek van de SEH-manager heb ik daar een avond meegelopen. Iedereen die ik sprak die avond wist dat ik kwam en had mij CV en motivatie gelezen. Er was veel interesse in mij als persoon. Ze haalden me die avond ook over om daar te komen werken. Ik voelde me meteen welkom! Eigenlijk was ik al ergens anders aangenomen, maar die avond koos ik voor HMC!

In maart 2018 begin ik met de opleiding tot SEH Verpleegkundige. Ik heb nu mijn voorwerkperiode gehad, deze duurde 9 maanden. Ik ben in principe al die tijd gewoon ingezet. Patiëntencategorie A, B en C mag ik onder supervisie  behandelen. Er zijn veel oud-collega’s die voor mij de opleiding zijn gestart. Het is voor veel van hen een groot succes. Ondanks mijn ervaring, heb ik geen vrijstelling gekregen, wat ik logisch vind. Ik heb totaal geen kennis van een ziekenhuis, zo wist ik bijvoorbeeld niet eens wat een MRI-apparaat precies deed. Ik heb gewoon te weinig ervaring met veel soorten ziektebeelden die ik nooit ben tegengekomen. Los daarvan is mijn klinische blik wel beter dan bij beginners. Ik loop ook wel voor, omdat ik veel traumaslachtoffers heb gezien en behandeld. Maar nu kies ik liever voor de kennis dan voor het bloed.

Privé-manager

Wat mij opvalt is dat je uiteindelijk de privé-manager bent van de patiënt die binnenkomt. Je moet alles regelen, maar ondertussen ook zorgen dat hij/zij gestabiliseerd blijft. Als SEH-verpleegkundige bekijk je in een vroeg stadium wat een patiënt nodig heeft. Dit om tijd te winnen, zodat de patiënt zo kort mogelijk bij de SEH is. Wij zijn degene die als eerste signaleren als het fout gaat. Je hebt dus een zeer belangrijke rol. Je bent verantwoordelijk voor alles rondom die patiënt.

Binnen HMC is er weinig tot geen hiërarchie. We spreken elkaar allemaal bij de voornaam aan. In ‘the heat of the moment’ schiet de stress omhoog en dan kan men wel directer zijn, maar dat is juist goed. Bij een traumaopvang heeft iedereen zijn of haar eigen taak. Daar moet je ook in blijven, zo kom je niet in elkaars vaarwater.

Qua salaris ben ik er wel op achteruit gegaan. Bij defensie kreeg ik een contract voor 3 jaar (dit geven ze om mensen te binden). Ook krijg je op dat moment een bonus. Nu is mijn basissalaris echter hoger, maar krijg ik minder bonussen. Omdat ik een gezin te onderhouden hebt, denk je toch eerst goed na over het financiële plaatje. Toch heeft het heeft mij niet weerhouden om dit te gaan doen. Ik heb het echt ontzettend naar mijn zin en hopelijk mag en kan ik hier na mijn opleiding blijven werken!

Wil jij ook werken en leren?

Heb je naar aanleiding van mijn verhaal interesse om bij HMC te leren en te werken? Bekijk dan onderstaande vacatures en solliciteer. Wij kijken uit naar een kennismaking met jou! Staat jouw gewenste vacature er (nog) niet tussen? Maak dan een job-alert aan.