HMC

Kirsten Dijkhuizen (29)

Veel meer dan alleen een steun voor en na de operatie

Kirsten Dijkhuizen (29)

Veel meer dan alleen een steun voor en na de operatie

Ik heb altijd al geweten dat ik verpleegkundige wilde worden. Ik kom uit een echte zorgfamilie. Maar de mooie verhalen van mijn moeder zijn de échte inspiratie geweest om in de zorg te gaan werken. Het is mooi om in haar voetsporen te treden!

Op mijn 13e wist ik al dat ik iets voor mensen wilde betekenen. Ik ging toen mee naar het werk van mijn moeder die als verpleegkundige in een verpleeghuiswerkte. Prachtig vond ik dat. En de mensen vonden het ook geweldig dat ik langskwam om een praatje te maken of een krantje met ze te lezen. Je kan als kind van 13 alles doen met je vrije tijd maar ik koos ervoor om in mijn vrij uurtjes mee te gaan met mijn moeder en daar heb ik nooit een seconde spijt van gehad.

Bizar werk deed ik eigenlijk op mijn 18e

Qua studie ben ik met VMBO begonnen en nog even getwijfeld om HAVO te gaan doen. Maar ik wilde zo graag verpleegkundige worden dat op ik mijn 16e ben gestart met de MBO-V. Omdat ik zo jong was heb ik wel een aantal zorgorganisaties benaderd en gevraagd of deze keuze qua leeftijd verstandig was. Het werd mij voornamelijk afgeraden maar mijn ambitie zorgde ervoor dat ik toch mocht starten. In het 2e leerjaar kreeg ik een stageplek toegewezen en dat was bij HMC Westeinde, op de afdeling Neurologie/Neurochirurgie. Dit was helemaal mijn ding en ik bloeide zo op dat mijn toenmalige zorgmanager (René Cuelenaere) mij heeft geadviseerd om de opleiding in deeltijd af te ronden. Dat bleek een gouden advies want door hem ben ik gaan werken en leren en heb ik 6 jaar met veel plezier op de afdeling gewerkt. Het was geen makkelijke afdeling en als ik terugkijk dan kreeg ik op mijn 18e best veel voor mijn kiezen. Maar ik kon het allemaal aan en heeft me als zorgprofessional gemaakt wie ik nu ben.

De stap naar de verkoever

Op de afdeling Neurologie/Neurochirurgie en later ook de Stroke Care Unit had ik voornamelijk met langdurige zorg te maken. Ondanks dat ik dat met veel liefde en plezier deed ging mijn voorkeur steeds meer uit naar de OK patiënten die wij ook op de afdeling hadden. Het leuke daaraan is namelijk dat dit vaak kortdurende intensieve chirurgische zorg is waarbij de zorg diepgaander is en doordat er in korte tijd meer met een OK patiënt moet gebeuren is het contact met de patiënt intenser. En dat vond ik wel erg leuk. Maar eigenlijk wist ik toen al dat ik graag op de OK wilde werken. En de stap naar de verkoever was voor mij een hele fijne omdat ik zo én veel meer ging leren over de chirurgische patiënten én het werk als verkoeververpleegkundige meer gestructureerd was en dat paste op dat moment erg goed. Het leek me te gek om een grote steun te kunnen zijn voor de patiënt die geopereerd gaat worden of geopereerd is. Uiteindelijk de keuze gemaakt om de opleiding tot Verkoeververpleegkundige binnen HMC te volgen, ook dit keer middels een leren en werken traject.

Wat het werk zo mooi maakt is dat écht geen enkele dag hetzelfde is en het werk zeer afwisselend is. Als ik de OK-lijst voor die dag zie dan weet ik vrij zeker dat de dag niet exact zo gaat lopen. Heerlijk vind ik dat.

Kirsten Dijkhuizen, 29 jaar, verkoeververpleegkundige

De weg van de patiënt

Wanneer een patiënt wordt geopereerd dan komt hij of zij bij ons binnen op de holding. De verkoeververpleegkundige is dan vaak de eerste persoon ‘in het groen’ die de patiënt ziet. Ik zorg er dan voor dat ik de patiënt gerust stel want vanaf dat moment zijn of worden ze vaak nerveus of emotioneel. Ik zorg voor een luisterend oor, begrijp en geef hen de informatie die ze willen. Je kan op dat moment enorm veel voor de patiënt betekenen. Juist op de verkoever heb je daar tijd voor en dat vind ik fantastisch.

Vervolgens maak ik de patiënt gereed voor de operatie. We sluiten de patiënt aan, we prikken een infuus, we verzorgen de premedicatie (zoals antibiotica) en we controleren volgens protocollen of alles omtrent de patiënt klopt. Wij kunnen op die momenten mogelijke problemen al onderscheppen en signaleren richting de anesthesioloog. De anesthesioloog en de chirurg zijn de eindverantwoordelijke. De anesthesioloog bepaalt de medicatie, de anesthesietechniek en geeft goedkeuringen. Het signaleren van problemen vlak voor een operatie is uiteraard niet altijd fijn maar wel essentieel voor de (gezondheid van de) patiënt én voor onze eigen OK productie.

Na de ingevulde stopmomenten en de juiste voorbereiding van de patiënt komt de anesthesiemedewerker de patiënt halen. Ik ben dan nog steeds in de lead omdat ik alle informatie van de patiënt volledig en kloppend over moet dragen. Na deze overdracht neemt de anesthesiemedewerker de patiënt mee de OK op en wordt de patiënt geopereerd.

Na de operatie wordt de patiënt op de OK wakker. De patiënt komt vaak nog redelijk suf terug met de anesthesiemedewerker en vervolgens wordt de patiënt weer over aan mij overgedragen. Ik krijg dan onder andere door welke sedatie heeft de patiënt gehad, hoe de vitale functies zijn, wat het vochtbeleid is en of sprake is van bloedverlies etc. Zodoende kunnen we niks missen. De ene patiënt is direct wakker en de andere patiënt moet echt nog even goed wakker worden. We proberen de patiënt direct gerust te stellen door uit te leggen waar ze zijn en dat de operatie afgerond is. Het verschilt per patiënt hoe ik dit doe. Dit doe ik over het algemeen met een rustige benadering. Wanneer patiënten onrustig/wild wakker worden doe ik dit direct(er). Sommige patiënten zijn dusdanig versuft of verward van de sedatie dat ze ook wel eens uit bed willen komen terwijl ze nog volledig aangesloten zijn. Dan moet ik zeggen dat ze echt moeten blijven liggen omdat anders mogelijk de operatie voor niets is geweest.

Het ijsje na de operatie

Na de operatie geven we de patiënt een waterijsje en dat wordt altijd zeer gewaardeerd. Patiënten kunnen namelijk een vieze smaak in de mond hebben wanneer ze bij de operatie geïntubeerd zijn (buis in de keel die de beademing overneemt). Het vermindert irritaties en patiënten gaan zich er echt beter door voelen. Het werkt verzachtend en het is lekker zoet. Het bevordert het herstel na de operatie. Het is overigens per patiënt verschillend hoe lang hij/zij op de uitslaapkamer blijft, maar we hanteren minimaal 30 minuten per patiënt en minimaal de helft van de duur van de operatie. Dit doen we om mogelijke problemen in een vroeg stadium te kunnen ondervangen. Het lijkt vaak goed te gaan met een patiënt het eerste uur maar wij monitoren of dat daarna ook zo blijft. Als alles goed blijft gaan met de patiënt en de anesthesioloog goedkeuring heeft gegeven wordt de patiënt door de verpleegkundige opgehaald om naar de betreffende afdeling te gaan. Dit is vaak een algemene verpleegafdeling, een IC of Neuro care afdeling.

Maar een verkoeververpleegkundige doet meer!

Wat het werk zo mooi maakt is dat écht geen enkele dag hetzelfde is en het werk zeer afwisselend is. Als ik de OK-lijst voor die dag zie dan weet ik vrij zeker dat de dag niet exact zo gaat lopen. Heerlijk vind ik dat. Naast bovengenoemde taken verzorgen wij ook pijnstilling van niet chirurgische patiënten en helpen we patiënten van acute pijn af. We helpen onze verpleegkundigen in het ziekenhuis om patiënten een infuus te prikken die moeilijk te prikken zijn. We assisteren ook de anesthesioloog bij een ruggenprik ten behoeve van pijnstilling bij zwangere vrouwen.

En omdat we verpleegkundige zijn doen we ook verpleegtechnische handelingen zoals katheteriseren, medicatie toedienen en afbouwen, infuus prikken en wondverzorging. We maken uiteraard tijd voor een praatje met de patiënt. Van kinderen tot ouderen, van zwangeren tot mensen die acuut binnen komen. Tot slot leiden wij ook verpleegkundigen in opleiding tot verkoeververpleegkundige op en zijn wij een onderdeel in de opleiding tot diverse andere opleidingen zoals anesthesiemedewerker en ziekenhuisarts. Er zit zoveel pit in deze functie.

Daarbij denk ik dat het werk als verkoeververpleegkundige binnen HMC de komende jaren nóg interessanter gaat worden. Er zullen steeds meer patiëntencategorieën naar de verkoever komen en dat maakt het werk afwisselender. En wellicht gaan we in de toekomst ook wel in het weekend open en dat lijkt me ook leuk want dan komen er nog meer acute patiënten.

Een goede verkoeververpleegkundige

Dat is een zeer empathisch persoon. Je moet oprecht kunnen zeggen ‘Laat maar gaan die tranen’, ‘Het is spannend ik snap het’, ‘U bent in goede handen’, ‘Er zijn echt goede artsen die u aan helpen’. Je moet rust uitstralen maar tegelijkertijd zeer alert zijn. Je moet constant ‘aan’ staan en goed in kunnen spelen op de spanning die bij de patiënt op dat moment aanwezig is. Je moet kunnen aanvoelen of zij veel willen praten of alleen de feiten over de operatie willen horen. Ik probeer altijd wel naar iemands privéleven te vragen en te kijken waar ik op in kan spelen. Bij kinderen heb ik een andere aanpak. Dan doe ik wel eens mijn OK-mutjes af om ze laten zien dat ik ook gewoon een mevrouw ben. Of ik maak een tekening op de pleister van het infuus, of figuurtjes van OK-handschoenen. Dat vinden ze leuk en dat leidt natuurlijk lekker af.

Als verkoeververpleegkundige maak je ook wel eens heftige dingen mee. Sommige daarvan kunnen je echt raken. Bepaalde trauma patiënten waarvan je de privésituatie hoort of een geboorte van een kind die met spoed weg moet en de moeder achter moet blijven. Je moet daarom goed kunnen relativeren en zaken naast je neer kunnen leggen. Daar heb ik gelukkig ook mijn collega’s voor. We zijn een echte steun voor elkaar en we weten van elkaar wat we mee zien en meemaken. Hierdoor groei je echt naar elkaar toe. Ook de zorgmanager speelt hierin een belangrijke rol.

Tot slot en deze is zeer belangrijk: Communicatie. Dat is in ons vakgebied zo ontzettend belangrijk. Je moet goed kunnen uitleggen wat er gebeurt en wat er niet gebeurd, richting je collega’s maar vooral richting de patiënt. De patiënt heeft het recht om te weten wat er wel of niet gaat gebeuren. De patient staat op de OK altijd voorop!

HMC, een thuis waar ik volwassen en moeder ben geworden

HMC voelt voor mij als een tweede thuis, ik kwam hier op mijn 17e en ik ben nu 29. Ik weet niet hoe het bij een andere werkgever is maar dat hoeft voor mij ook niet. Hier voel ik me hartstikke fijn. Ik ken ook zoveel mensen inmiddels. De mensen die het dichts bij mij staan werken hier en dat is heel fijn. Daarbij vind ik de diversiteit binnen onze patiëntenpopulatie erg leuk. De ene keer is de patiënt een echte Hagenees en de andere keer iemand die de taal niet beheerst. HMC bied mij stabiliteit en vrijheid in mijn werk en de mogelijkheid om te groeien. Ik wil dat ook graag. Wellicht ga ik in de toekomst weer een nieuwe opleiding volgen, waarschijnlijk wel OK gerelateerd. Maar eerst moet mijn prachtige dochter nog 4 worden en lekker naar school.

Wat ik heel gaaf vond was het begin van mijn zwangerschap. Wij kregen in die periode een patiënt op de verkoever ter voorbereiding op een bevalling en die mevrouw kreeg ineens volledige ontsluiting. Ik had nog nooit een bevalling gezien en nu was ik er als medewerker ineens bij betrokken. Zij beviel plots op de afdeling en ik werd daar zo emotioneel van dat ik toen aan mijn collega’s vertelde dat ik zwanger was en hun reactie én die van de patiënt zal ik nooit vergeten.

Natuurlijk werk ik niet alleen maar. Zo vind ik het heerlijk om series te kijken op Netflix zoals Homeland en Casa de papel. Ik houd van dagjes weggaan en ik ben gek op het strand en lekker fietsen. Ik ontspan door veel op pad te gaan met het gezin en met vriendinnen. En ik houd van winkelen. Ik geniet gewoon van het leven en misschien geniet ik wel nóg meer van het leven door het werk dat ik doe. Werken op de verkoever doet je soms beseffen dat jij het goed hebt.

Wil jij ook werken als verkoever verpleegkundige?

Heb je naar aanleiding van mijn verhaal interesse om bij HMC als verkoever verpleegkundige te werken? Bekijk dan onderstaande vacature en solliciteer. Wij kijken uit naar een kennismaking met jou!

Naar de vacature voor verkoever verpleegkundige