HMC

Maart de Kort (36)

Trotse arts op nieuwe SEH

Maart de Kort (36)

Trotse arts op nieuwe SEH

Als ik na mijn dienst de deur uitloop moet ik de dokter zijn geweest die patiënten heeft gesteund en geholpen. Dat de patiënten een dokter hebben gehad die ze gehoord heeft. Dat is voor mij erg belangrijk.

Wat een ouwe meuk

De eerste keer dat ik bij HMC (toen nog MCH) kwam dacht ik: wat een ouwe meuk, maar wat een leuk en divers ziekenhuis. Als je mij toentertijd de vraag stelde ‘wat vind je van de SEH van HMC?’ dan was mijn eerste reactie: Een binnenstadziekenhuis, met veel geweldsincidenten, dronken mensen en mensen waar ik niet mee kan praten i.v.m. de taalbarrière. Natuurlijk is dit deels ook zo, maar ik ben teruggekomen van deze ‘negatieve’ gedachten! Na mijn opleiding tot SEH-arts heb ik bij verschillende SEH’s meegelopen, maar hier ben ik blijven hangen. Deze SEH raakte mij meteen en ik wist dat ik hier thuis hoor. Omdat ik in een groot ziekenhuis ben opgeleid, wilde ik ook graag in een groot ziekenhuis gaan werken en het hele pallet aan acute zorg hebben zoals: Percutane interventie. Hier hebben we ook een Neurocentrum, trauma level 1 centrum en level 3 IC. Ik kon ook bij andere ziekenhuizen aan de slag. Maar door de diversiteit en de leuke gesprekken tijdens mijn oriëntatieperiode werd mij duidelijk dat men hier goed met elkaar omgaat. Iedereen staat voor elkaar klaar en werkt ook echt samen. Er is overduidelijk een visie en een sterk samenwerkingsverband. Met hen wilde ik gaan bouwen aan iets moois!

Roots

Mijn roots ligt in Brabant, ik ben in Tilburg geboren. In Nijmegen heb ik geneeskunde gestudeerd met het voornemen daar te blijven. Uiteindelijk ben ik toch teruggegaan naar Brabant en bij ETZ begonnen als ANIOS om daarna de opleiding te doen tot SEH-arts.

Inmiddels woonde de meerderheid van mijn familie in de randstad, dus was het voor mij ook een logische keuze om die kant uit te gaan. Vandaar dat ik mezelf ben gaan oriënteren bij verschillende SEH’s in regio Den Haag. Gelukkig heb ik ook een leuk huis gevonden in de buurt van HMC, waar ik samen met mijn 2 kindjes (dochtertje van 6 jaar en zoontje van bijna 3 jaar) woon. Als ik niet aan het werk ben of bij de kids ben, kun je mij vinden in de sportschool of mijn tuin. Ik heb, gelukkig, een grote tuin met veel fruitbomen. Minstens twee uur per week ben ik hierin bezig en ik vind het heerlijk om te doen! Lekker buiten zijn en mijn hoofd leeg maken.

De Vakgroep

Wij zijn een diverse vakgroep (15 collega’s) en spreken elkaar ook privé. Iedere zes weken hebben we een vakgroepvergadering, waar we een informeel etentje aan vastplakken. Ook hebben we twee beleidsdagen per jaar, waar we ook leuke activiteiten doen. Zo houden we de vakgroep goed en gezond. Bij ons heeft iedereen zijn of haar aandachtsgebied en kwaliteiten. We zijn actief op het gebied van echografie en bieden PSA. Andere collega’s doen promotie-onderzoek of houden zich bezig met het management van de SEH. Ik heb mezelf druk beziggehouden met de verbouwing van de SEH. Wat ik ontzettende leuk vond om te doen! Ik moet zeggen dat mijn collega’s in de vakgroep, het verpleegkundig team en de patiëntenpopulatie ervoor zorgen dat ik het hier zo naar mijn zin heb en hier wil blijven werken. Er is een hoge gunfactor en we lossen het altijd wel op met elkaar. De goodwill om dingen te regelen met elkaar is groot. Mijn zusje is vorig jaar overleden en ik kreeg van mijn collega’s alle ruimte. Diensten werden bijvoorbeeld meteen onderling opgevuld. Toen ik terugkwam was er alle ruimte om met plezier te gaan werken. Als ik moeite had met bepaalde patiënten, kon ik dit aangeven en pakten mijn collega’s dit onderling op.

Mijn hart springt bij een vooraankondiging van iets groots. Het klinkt gek, maar hoe slechter het met de patiënt gaat, hoe uitdagender het is voor de arts. Daardoor pas ik ook het beste bij de dynamiek van ons traumacentrum

Maartje de Kort, 38 jaar, SEH-arts

Ander mens?

Eigenlijk wilde ik tijdens mijn ANIOS-periode KNO-arts worden, maar ik kwam er al vrij snel achter dat ik geen KNO-arts ben. Ik wil snel schakelen en patiënten behandelen wanneer ze het meest ziek zijn en op dat moment echt iets voor hen betekenen. Dat is zo mooi! Het werk dat ik nu doe is divers en ik ben erg blij dat ik deze keuze heb gemaakt. De patiënten die hier komen zijn meestal bang en gestrest. Ik stel hen gerust en luister naar hen. Mensen het gevoel geven dat je hen serieus neemt en duidelijk met hen communiceren, is vaak al genoeg. Het zit hem soms ook in de kleine dingen, zoals een röntgenfoto uitprinten van een kindje met een gebroken arm. Ik ben sinds ik zelf moeder ben, wel een andere dokter geworden. Je weet, uit ervaring, beter hoe kinderen reageren.

Ook door mijn ervaringen en de dingen die ik heb meegemaakt ben ik veranderd. Vroeger zou ik bijvoorbeeld alles willen uitleggen wanneer de familie aankomt voor een patiënt na een groot ongeluk. Tegenwoordig vertel ik als eerste dat hij of zij nog in leven is en wij er alles aan doen om de geliefde te redden. Dit is wat de familie op dat moment nodig heeft. Mochten we het leven niet kunnen redden, dan doet dat echt veel met me. Als het niets met je zou doen, moet je een ander vak kiezen. Ook wij zijn maar mensen. Vooral als ik patiënten behandel die jonger zijn dan ik, dat is heftig. Maar je moet doorgaan en relativeren. Als je dat niet doet, dan kan je ook niet verder. Gelukkig redden we meer levens dan dat er gaan. Als je weet dat je er echt alles aan hebt gedaan met je team om de patiënt te helpen en het toch niet is gelukt, dan heb ik daar vrede mee. Na heftige situaties bespreken/evalueren we altijd met het team. Wat is er gebeurd? Wat kon anders? Wat ging goed? Dit is nodig om het af te kunnen sluiten.

Het meest heftige wat ik heb meegemaakt in mijn carrière is een reanimatie van een kindje van 18 maanden, wat niet is gelukt. Ik kan me alles tot de dag van vandaag nog herinneren. Toen dat gebeurde heb ik de dienst niet af kunnen maken, omdat ik gewoonweg niet verder kon werken. We hebben dit nabesproken met ons team en met een maatschappelijk werker.

Dit zijn de nare kanten van mijn vak. Gelukkig zijn er ook veel leuke kanten! Waar mijn hart echt van gaat springen is een vooraankondiging van iets groots. Het klinkt gek, maar hoe slechter het met de patiënt gaat, hoe uitdagender het is voor de dokter. Daardoor pas ik ook het beste bij HMC Westeinde: een topklinisch ziekenhuis met liefde en lef. De plannen voor de SEH in de toekomst zijn erg mooi! Ik verheug mezelf er op om hier nog jaren te blijven!

Trots

Ik ben trots op onze nieuwe SEH! We zijn toekomstbestendig geworden en beschikken over een eigen verrijdbare CT en de mogelijkheid meerdere instabiele patiënten tegelijkertijd op te vangen. Ook ben ik trots op het feit dat we gewoon open zijn gebleven tijdens de verbouwing, dat is toch een prestatie! We zijn één van de grotere SEH’s van Nederland (qua aantallen) en we hebben al die tijd gewoon patiëntenzorg geboden.

Dit is uiteraard wel een stressvolle periode geweest. Maar ik vind dat je als SEH-arts stressbestendig hoort te zijn en dat je snel moet kunnen schakelen. Het werk op een SEH is heftig, de werkdruk is hoog. Je moet ook goed binnen teamverband kunnen werken. Er staan wanneer het nodig is en je plaats weten te pakken. Zeker in acute situaties moet je directief zijn en de leiding kunnen nemen.

Wil jij ook werken als Medisch specialist?

Heb je naar aanleiding van mijn verhaal interesse om bij HMC als Medisch specialist te werken? Bekijk dan onderstaande vacatures en solliciteer. Wij kijken uit naar een kennismaking met jou! Staat jouw gewenste vacature er (nog) niet tussen? Maak dan een job-alert aan.