HMC

Marian van Diedenhoven-Reijman

Zorgprofessional op de SEH, IC én in het leger

Marian van Diedenhoven-Reijman

Zorgprofessional op de SEH, IC én in het leger

Ik vind het fijn om binnen HMC zowel op de SEH als op de IC te werken. Heerlijk die afwisseling. Daarom heb ik er ook voor gekozen om onderdeel te zijn van het uitwisselingsprogramma tussen HMC en Defensie. Dat is de beste keuze in mijn carrière geweest!

Al 40 jaar werkzaam in de zorg

In mijn tienerjaren wist ik nog niet goed wat ik wilde doen. Ik ging met mijn moeder naar het arbeidsbureau en bij de intake kwam naar voren dat ‘de zorg’ iets voor mij was. Dat stond mij niet tegen. Vroeger mocht je toen je 16 jaar en 8 maanden was direct de opleiding tot Ziekenverzorgende volgen. Omdat ik graag snel aan het werk wilde heb ik in 1979 de opleiding tot Ziekenverzorgende gedaan in het verpleeghuis VVR te Den Haag, middels een leer-werktraject. Daarna ben ik in 1991 in het Diaconessen ziekenhuis in Voorburg als ziekenverzorgende gaan werken. Uiteindelijk zijn zij gefuseerd met Reinier de Graaf in Delft. Er werd mij daar een verkort traject aangeboden om de opleiding tot Verpleegkundige A te volgen. Daarna ging het hard. Mijn man ging voor de kinderen zorgen tot het moment dat ze 4 jaar waren. Toen ik klaar was met de opleiding ben ik gelijk de IC opleiding gaan doen. Omdat je zoveel ervaring hebt vlieg je er door heen. Ik heb ervoor gekozen om de IC opleiding bij HMC (toen nog MCH) te doen. Bij HMC kon ik direct instromen en vonden ze hier mijn ervaring voldoende om te mogen starten.

Mijn IC verpleegkundige diploma heb ik in 1,5 jaar gehaald en ik ben inmiddels al 18 jaar IC verpleegkundige op alle locaties van HMC en dat doe ik op alle locaties. In 2008 heb ik de SEH specialisatie in 1 jaar behaald.

In het ziekenhuis…én in het leger!

Op een gegeven moment (ik weet het nog precies) was er een informatiedag vanuit Defensie bij ons op de afdeling. Zij kwamen vertellen dat een uitwisseling als gespecialiseerd IC verpleegkundige tussen HMC en Defensie mogelijk was en dat ze daar nog geschikte mensen voor zochten. Ik had er nooit over nagedacht tot het moment dat ze hier kwamen. Die informatiedag was zo te gek dat ik deze uitwisseling eigenlijk wel heel graag wilde. Het leek me wel stoer en ik vroeg me af of ik dat wel kon. Het mooie voor mij was dat mijn man daar ook achter stond en mijn kinderen het ook stoer vonden dat mama dit ging doen.  

In 2005 heb ik bij de Koninklijke Militaire Academie de verkorte opleiding tot officier gevolgd. Daar word je van burger tot officier gemaakt. Als lid van het chirurgisch team kun je dat in 6 weken afronden. Dit was in Breda, Bosnië en Curaçao. Dat was fantastisch! Je wordt natuurlijk gedrild van s’morgens vroeg tot s’avonds laat. Je leert duiken, klimmen, tokkelen schieten en survivallen. Je leert alle rangen en standen kennen en je moet zien te overleven. Ik kwam in een groep met uiteenlopende leeftijden, van 20-ers tot 40-ers en ik was toen een 40-er. Dat was wel een mooie uitdaging natuurlijk.  En ik deed nergens voor onder!

De opleiding heb ik met succes gehaald en ik werd beëdigd tot Tweede Luitenant. Later ben ik nog bevorderd tot Eerste luitenant. Dat zijn mooie officiële momenten met familie en vrienden er bij. Veel traditie. Ik heb er keihard voor gewerkt en dan is dat een kersje op de taart.

Als verpleegkundige moet je zorgzaam, empatisch en flexibel zijn, kennis en kunde bezitten en goed kunnen analyseren en observeren. Dat betekent dat je elkaar moet durven aanspreken en dat doen wij allemaal. Alleen maar om elkaar beter te maken en scherp te houden

Marian van Diedenhoven-Reijman, 57 jaar, IC- en SEH verpleegkundige

Mijn uitzendingen

Ik heb al behoorlijk wat uitzendingen mogen doen. Zo ben ik in 2007 naar Kosovo uitgezonden. Dat was mijn eerste uitzending. De eerste keer was natuurlijk wel spannend. Alles was nieuw voor me. Maar ik vond het fantastisch. Je krijgt in één keer nieuwe collega’s uit verschillende landen en met verschillende culturen. Dat is natuurlijk wel anders dan in een Nederlands ziekenhuis werken. In 2009 ben ik nog eens naar Kosovo geweest. Beide missies stonden in het teken van vrede en veiligheid bewaren. Er was toen gelukkig geen oorlogsdreiging meer. Ik werkte daar op de IC en we waren daar voor de militairen en eventuele operaties van burgers uit het gebied.

In 2011 ben ik uitgezonden voor een humanitaire missie op een Amerikaans hospitaalschip. Dit was een omgebouwde olietanker, spierwit met groot rood kruis erop, van 200 meter lang. Er waren veel Amerikanen, veel vrijwilligers en wij met een chirurgisch team vanuit Defensie op dat schip gezet. Er waren 2000 man aan personeel en 2000 man aan patiënten. De route die het schip zou afleggen was bekend. Dit was 3 maanden door Zuid Amerika en iedere 2 weken deden ze een nieuw land aan. Er gingen teams aan land om dingen op te zetten, zoals posten om gratis zorg te krijgen en anderzijds werd er op het hospitaalschip geopereerd. Mijn route ging van Peru naar Ecuador. Ik ben toen 5 weken van huis geweest.  

In 2014 ben ik uitgezonden naar de kust van Somalië waarbij de Marine een antipiraterij missie deed. Ik ben toen ingevlogen op Egypte (Cairo) en vervolgens in het Suezkanaal middels een speedboot direct op het varende schip te klimmen. Om vervolgens via de rode zee de vaarroutes te beschermen in de golf van Aden en de hoorn van Afrika. We zaten toen op een M-fregat, waar de Special forces aanwezig waren. Zij voeren mee, want zij gingen mee om op piraten te jagen. Als zij gewond raakten moesten wij hen behandelen. Vervolgens aangemeerd voor recreatie van de gehele bemanning in Oman, (Muscat en Shalala) en Afrika (Djibouti). In 2015 en 2017 ben ik naar Afghanistan geweest met de landmacht. Daar is toen een aanslag geweest en in ons kamp werden de gewonden gebracht. Bij die aanslag waren weinig overlevenden. Er waren toen veel doden. Toch hebben we 3 overlevenden kunnen redden. Bijna de gehele missie heb ik voor ze gezorgd. Dat was best intens en vanwege de cultuurverschillen praat je weinig met elkaar (als het echt nodig was met tolk) en zorg je vooral voor hen. Mooi was wel dat deze mensen op het eind naar mij zwaaiden en hun duimen omhoog deden naar ons. Dat betekende veel voor mij.

In mijn uitzendingen ben ik altijd als IC-verpleegkundige uitgezonden en werkte ik met andere zorgprofessionals in verschillende rollen in diverse kampen. Het ene kamp is het andere niet. De ene keer beschik je over een mooie en strakke accommodatie en andere keer sta je letterlijk in een tent. Ook is de ene uitzending de andere niet. Soms doen we ook SEH werk er bij en doen we wondcontroles en verzorgen we sportletsel.

Op uitzending loop je altijd gewapend. Gelukkig heb ik mijn wapen nog nooit hoeven gebruiken, enkel op de schietbaan. De eerste keer is natuurlijk wel gek dat je met zo’n ding loopt. De eerste keer schieten is natuurlijk ook vreemd. Het wapen is ook puur ter zelfverdediging. Ik heb wel gemerkt dat alles went en elke missie is op zijn eigen manier bijzonder geweest. Het is prachtig om op terug te kijken en wie kan nou zeggen dat hij dit allemaal heeft gedaan? Het heeft me alleen maar mooie dingen gebracht. 

Uitwisselen met IC, SEH en Defensie

Ik werk binnen HMC op de IC en de SEH. Ik wissel deze afdelingen elke 3 maanden af. Tussendoor word ik middels het uitwisselingsprogramma uitgezonden. Dit gaat via het Instituut Samenwerking Defensie en Relatieziekenhuizen (IDR). Dit is een onderdeel binnen Defensie waarbij 12 ziekenhuizen aangesloten zijn en er zorgprofessionals uit chirurgische teams geleverd worden. Denk hierbij aan een chirurg, een anesthesist en anesthesiemedewerker, een IC/SEH verpleegkundige, twee OK assistenten, een laborant van het KCL en röntgen laborant. Met dit team ga je op uitzending waar dit op dat moment nodig is. Je doet dan eigenlijk je eigen werk maar dan in een ander systeem en in een andere werkomgeving.

Het grote verschil is dat je moet samenwerken met allerlei gewoontes en culturen en talen. Wij zijn in Nederland bijvoorbeeld zeer breed opgeleid. Wij weten vrijwel alles. Maar in andere landen is dat meer gedifferentieerd. Ieder poppetje kan iets. Er is dan heel veel nodig om één ding te kunnen doen. Daar moet je natuurlijk wel rekening mee houden. Het is continue omschakelen. Zo is er in het ziekenhuis altijd een intensivist aanwezig, maar in het leger niet. Je doet daar zaken met een chirurg of een anestesist en je werkt met andere apparatuur. Je moet dus nóg zelfredzamer zijn.

Ook zit er een verschil in het werken op de SEH en de IC. Op de SEH zie je veel meer patiënten, soms  7 á 8 patiënten tegelijk. Het is ook allemaal snel werk en volgens protocol. Je moet zelf snel in kaart kunnen brengen wat de klacht is, in welke richting je moet denken, welke onderzoeken je moet doen en een goede diagnose kunnen stellen. Je maakt het plaatje rond hoe dat te behandelen en daarna ben je alweer weg en ga je naar de volgende.  

De IC heeft het karakter dat alle gezondheidsproblemen direct behandeld moeten worden en er mogelijk direct invasieve interventies nodig zijn. Alles wat van levensbelang is en om alles vitaal te houden. Er is op de IC veel meer 1 op 1 en 1 op 2 zorg. Je ziet maximaal twee patiënten per dag. Je bent veel meer bezig met medicijnen en het ondersteunen met beademing, dialyse en andere apparatuur. De afwisseling op de SEH is groter omdat je meer patiënten (tegelijk) ziet en er meerdere gradaties zijn. Zo hebben we op de SEH een High Care en een Low care. En het verschil is dat patiënten wel van de SEH naar de IC gaan maar niet andersom. Het grote voordeel van op beide afdelingen werken is dat je allebei de plaatjes kent. Dus je weet exact hoe het er op beide afdelingen aan toe gaat en wat er van je gevraagd wordt. Bijzonder is dat sommige patiënten mij herkennen op de IC omdat ik hen ook op de SEH heb behandeld. Nu ben ik met mijn opvallende dreadlocks natuurlijk niet te missen, maar het is wel leuk als dat gebeurd.

We halen het beste in elkaar naar boven bij HMC!

Binnen HMC zijn de IC en de SEH twee grote teams, met veel jongelui, waarbij iedereen heel gedreven en ambitieus is en bovenal knetterhard werkt. De inzet is bij iedereen hetzelfde. Iedereen is anders en dat is ook fijn. Je moet kunnen samenwerken en elkaar respecteren. Je moet juist de mooie dingen van de persoon kunnen zien en daar gebruik van maken. Je moet het met z’n allen doen. Iedereen is gelijk voor mij. Dat is ook wel kenmerkend voor deze organisatie. Ik maak geen onderscheid, iedereen is nodig dus moet je toegankelijk zijn. En als verpleegkundige moet je zorgzaam en empatisch en flexibel zijn, kennis en kunde bezitten en goed kunnen analyseren en observeren. Dat betekent dat je elkaar moet durven aanspreken en dat doen wij allemaal. Alleen maar om elkaar beter te maken en scherp te houden.  

Het mooie van deze afdelingen en mijn rol is dat ik cursisten kan en mag begeleiden en zij vinden het fijn door mij begeleidt te worden. Ik trek het kennelijk ook wel aan om grote trauma’s te krijgen en dan willen ze graag met mij meekijken. Ik vind het leuk en waardevol om mijn kennis over te dragen, maar ik ben wel een praktijkmens. Daarom is de afwisseling voor mij ook zo prettig en ik zou van geen enkele afdeling afscheid willen nemen. Ook niet van Defensie maar dat is over drie jaar helaas wel een feit. Ik ben benieuwd wat de toekomst mij gaat brengen maar ik weet zeker dat HMC mij daarbij de laatste 10 jaar gaat helpen!

Wil jij ook werken in de acute zorg?

Heb je naar aanleiding van mijn verhaal interesse om bij HMC in de acute zorg te werken? Bekijk dan onderstaande vacatures en solliciteer. Wij kijken uit naar een kennismaking met jou! Staat jouw gewenste vacature er (nog) niet tussen? Maak dan een job-alert aan.