HMC

Marjolein Bannink

Betrokken Ziekenhuispsychiater

Marjolein Bannink

Betrokken Ziekenhuispsychiater

Waarom gedragen mensen zich anders als er iets misgaat in de hersenen? Dit vond ik altijd al een interessante vraag en een van de redenen dat ik psychiater wilde worden. Mijn interesse zat vooral in de samenhang tussen psychisch welzijn en somatische ziektes. Tijdens mijn studie dacht ik dat ik andere vakken ook interessant zou vinden (zoals internist, neuroloog). Tijdens mijn eerste jaar als arts-assistent heb ik een jaar neurologie gedaan, wat ik ook zeer leuk en nuttig vond bij mijn verdere opleiding tot psychiater. Ik ben nog uit de tijd dat we de GGZ nog als ‘geitenwollen sokken zagen’ en we dit een beetje ‘sloom’ vonden. Daartegenover heb ik de dynamiek van het ziekenhuis altijd al aantrekkelijk gevonden.

Ik ben iemand die dingen mee naar huis neemt. Maar ik vind dat dat ook wel bij mijn vak hoort. Als ik de deur van het ziekenhuis achter me dichttrek en nergens meer aan denk, zou ik mezelf geen goede dokter vinden.

Marjolein Bannink, Ziekenhuispsychiater

Mijn opleiding tot psychiater heb ik verder gedaan in het Erasmus MC (toen nog het Academisch Ziekenhuis Rotterdam). Als keuzestage heb ik toen ziekenhuispsychiatrie gedaan, dat was toen relatief nieuw. Toen ik klaar was met mijn opleiding als psychiater ben ik in 1987 bij de Daniel den Hoed Kliniek gaan werken. Het was toen nog een zelfstandige ziekenhuiscombinatie van Oncologisch Centrum en Reumacentrum, waarbij patiënten bij hun aandoening ook vaak psychiatrische problemen hadden.

In mijn vakgebied ben je vaak aan het puzzelen: gedragen mensen zich somber omdat ze verdrietig zijn of omdat ze een aandoening hebben waarbij ze echt depressief worden? Waar ligt dan de grens tussen een logische, normale reactie op een ernstige ziekte en wanneer wordt het een psychiatrische aandoening? Soms krijgen patiënten medicatie waardoor ze een depressie krijgen. Mijn medisch-somatische kennis moest altijd up-to-date zijn en dat vond ik zo aantrekkelijk!

Opleider bij HMC

Ik heb tot 2015 bij de Daniel Den Hoed Kliniek gewerkt. Op dat moment ging ik twijfelen of ik toch nog een carrièreswitch wilde maken, ondanks dat ik het enorm naar mijn zin had in Rotterdam. Echter wilde ik mijn kennis als ziekenhuispsychiater graag overdragen aan arts-assistenten. Dat was iets wat ik nog niet eerder had gedaan maar wel erg graag wilde doen. Ik kende wat mensen bij HMC en wist dat ze daar een opleider zochten, dus dat was voor mij een hele mooie kans!

Sindsdien doe ik wat ik nu doe en heb ik het enorm naar mijn zin. Voor mij een mooie afsluiting van mijn laatste jaren als ziekenhuispsychiater. Per 1 december 2021 stop ik er namelijk mee en ga ik met pensioen. Onze oudste dochter woont in Zuid-Afrika en we willen graag voor een langere periode en vaker de kleinkinderen daar kunnen bezoeken, die we nu door corona-tijd al bijna 2 jaar niet hebben kunnen vasthouden. Verder zouden we graag ook nog andere reizen gaan maken.

Klinisch Consult

Als ziekenhuispsychiater zie je vooral patiënten tijdens klinische consulten. In deze periode (COVID) zijn de consulten blijven plaatsvinden. Voor onze poliklinische consulten is beeldbellen eigenlijk nooit echt van de grond gekomen, maar dat is in mijn vak ook helemaal niet zo handig. Je mist dan toch het directe contact en subtiele signalen, die bij beeldbellen niet goed overkomen en patiënten hebben vaak een (ingewikkeld) aanmeldsysteem nodig thuis. Kwetsbare patiënten redden dat vaak ook helemaal niet.

We nemen geen verwijzingen van buitenaf aan en worden altijd in consult gevraagd door een somatisch specialist van HMC. We worden ook betaald via consulttarieven, dat maakt ook dat de polikliniek beperkt is. Deze is dus specifiek bedoeld voor patiënten die bij een collega bij HMC, een somatisch specialist, onder behandeling zijn en waarbij het psychiatrische probleem met de somatische aandoening lijkt samen te hangen. 

Bij de Daniel den Hoed Kliniek zaten patiënten vaak langer in een traject en ‘bemoeiden’ we onszelf wel wat meer met de psychotherapeutische kant. Daar werkten de ziekenhuispsychiaters binnen één teamverband samen met de psychologen, medisch maatschappelijk werkers en geestelijk verzorgers, omdat deze patiënten vaak ingrijpende gebeurtenissen meemaken. In HMC is het allemaal wat meer afgebakend, maar we merken wel dat we belangstelling blijven hebben voor de vakoverstijgende problemen van de patiënten. Het komt de zorg ten goede als je multidisciplinair werkt. In HMC Antoniushove zie je bijvoorbeeld dat deze samenwerking wel nauwer is, i.v.m. de oncologische zorg aldaar. Als patiënten bijvoorbeeld jarenlange hormoonbehandelingen nodig hebben, dan loopt die zorg bij ons vaak ook gewoon door. Ook bij HMC Bronovo zijn de psychiatrische ambulante contacten bij bijvoorbeeld de Parkinsonpatiënten vaak langduriger en afgestemd met de neurologen.

Het leven of de dood

Wat ik emotioneel lastig blijf vinden als psychiater zijn mensen die een suïcide poging hebben gedaan. Dat mensen het zó moeilijk hebben met het leven dat ze de dood verkiezen. Voor mij ook zo’n tegenstelling met de hang naar het leven, waar ik mee te maken heb gehad in Oncologie. Dat wringt wel. De triestigheid dat je het leven zo weinig waard vindt, vind ik moeilijk.

Ik ben iemand die dingen mee naar huis neemt. Maar ik vind dat dat ook wel bij mijn vak hoort. Als ik de deur van het ziekenhuis achter me dichttrek en nergens meer aan denk, zou ik mezelf geen goede dokter vinden. Ik kijk thuis, als ik vrij ben, ook echt wel in HIX (patiënten informatiesysteem) om te zien hoe het met iemand gaat. Gelukkig kan ik tegelijkertijd wel goed relativeren en weet ik er goed mee om te gaan.

Organisatorische Eenheid

Onze Organisatorische Eenheid (OE) is erg in ontwikkeling. Eind 2019/begin 2020 zijn er drie oudgedienden met pensioen gegaan. Zelf ben ik in HMC in 2015 begonnen, maar ik was toen eigenlijk zelf ook een ‘oudgediende’. Gelukkig zijn er in de inmiddels veel nieuwe jonge mensen bij gekomen en hebben we een erg leuk en enthousiast team! Het zou helemaal een mooie mix worden als we wat collega’s van rond de 50 jaar erbij krijgen. We zouden graag ook meer diversiteit willen in onze groep, maar helaas hebben we weinig keuzes bij een groot landelijk tekort aan psychiaters.

Openbaring

Toen ik in ‘Het Haagse’ kwam werken, merkte ik pas dat ik uit een ‘academische massafabriek’ kwam. De geïntegreerde zorg daar is perfect geregeld, maar de vriendelijkheid van de mensen in HMC overtreft alles. Iedereen zegt elkaar gedag, het leven op de gang en in de lift zijn zo opmerkelijk. Dit is echt de kracht van HMC! Deze openheid en vriendelijkheid is goud waard.

Geïnteresseerd geraakt?

Heb je na het lezen van mijn verhaal interesse om mijn collega te worden en ook als Psychiater bij HMC te werken? Ga dan direct naar onze openstaande vacature via onderstaande button!

Bekijk hier de vacature voor Psychiater