HMC

Melle Langbein

Brede blik op de zorgwereld. Afwisseling moeten we toejuichen, ik ben het bewijs!

Melle Langbein

Brede blik op de zorgwereld. Afwisseling moeten we toejuichen, ik ben het bewijs!

Het vak ‘Dialyseverpleegkundige’ vind ik te gek omdat je te maken hebt met langdurige zorg. Het dialyseren is absoluut niet leuk voor de patiënt maar wel dagelijks een geweldige uitdaging voor mij als zorgprofessional. Het is een prachtige en krachtige mix tussen mens en techniek. Het is technisch vanuit de machine maar ook vanuit mijn handelingen. Je weet en leert wat de dialysemachine doet maar ook wat een behandeling doet binnen de patiënt. De behandeling van de patiënt gaat bijvoorbeeld thuis ook door en daar houd je continu rekening mee. Je bent maatschappelijk ook enorm betrokken bij de patiënt en je kent elkaar op een gegeven moment erg goed, als patiënt, zorgverlener, maar vooral als mens!

Wat wij als dialyseverpleegkundigen doen is spannend, moeilijk maar erg dankbaar en mooi als het allemaal lukt en de patiënt zich beter voelt na onze inspanningen. Een prachtig beroep!

Ik ken geen enkel ander ziekenhuis en geen enkele andere afdeling waarbij de samenwerking tussen medische specialist en verpleegkundige zo intens en laagdrempelig is. We behandelen de patiënt echt samen en we hebben veel afstemming omtrent het behandelplan. Te gek om zo met hen samen te werken!

Melle Langbein, Dialyseverpleegkundige

Van ‘Kom je een keertje meekijken?’ naar een te gekke zorgcarrière

Ik ben geboren en getogen in Utrecht. Ik heb daar ook gestudeerd. Mijn zus was in die tijd in Leiden gaan studeren en zij woonde in Den Haag. Zij verleidde mij naar Den Haag te komen. Gelukkig maar! Want ik heb hier mijn zorgcarrière een enorme boost gegeven en ik heb hier nu een gezin waar ik ontzettend trots op ben!

Bij het Rode Kruis Ziekenhuis ben ik MBO-verpleegkundige geworden. Ik heb daar stage gelopen op de afdeling Oncologie Interne. Daar kwamen ook dialysepatiënten. Zo ben ik voor het eerst in contact gekomen met dialysepatiënten en ik moet zeggen dat deze patiënten mij direct interesseerden en aangrepen. Dat werd gezien en uiteindelijk nodigde het unithoofd van de afdeling Dialyse van het HagaZiekenhuis mij uit om een keer mee te kijken en toen was ik om. Ik heb veel werkervaring opgedaan op de Dialyse en ik heb daar ook de specialistische opleiding tot Dialyseverpleegkundige mogen volgen en mijn diploma gehaald.

Omdat ik het belangrijk vind dat je als zorgprofessional je breed oriënteert en het gezond is om van werkplek en werkomgeving te wisselen besloot ik over te stappen naar Pieter van Foreest. Ik heb daar flinke stappen gezet. Ik ben gestart als verpleegkundige in een specialistisch team waar veel palliatieve zorg geleverd werd. Dat was erg leerzaam en dankbaar maar op bepaalde momenten ook zwaar. Het is namelijk niet leuk als je uiteindelijk niks meer voor iemand kan doen. Dan huilt je zorghart! Ik heb daar wel mooie carrièrestappen mogen en kunnen zetten. Zo heb ik daar mijn HBO-V gehaald en heb ik het uiteindelijk tot coördinator van het team geschopt. Daar ben ik nog steeds erg trots op. Het was flink aanpoten. We moesten letterlijk alles zelf doen. Van zorg verlenen tot plannen en van overkoepelende projecten tot de werving. Erg leerzaam en een mooie verantwoordelijkheid.

Naar de afdeling Dialyse van HMC

Uiteindelijk ging het me tegenstaan dat ik voor bepaalde patiënten niks meer kon betekenen en vond ik ook de 60 tot 70-urige werkweken, inclusief vele nachtdiensten, wel mooi geweest. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en te solliciteren bij de afdeling Dialyse binnen HMC. Want voor mij bestaat er maar één écht Haags binnenstadsziekenhuis en dat is HMC! Haagser wordt het niet. Je komt hier letterlijk de hele wereld tegen en dat vind ik te gek. Daar heb ik bewust voor gekozen en dat vind ik nog steeds zó mooi aan dit ziekenhuis.

Het grappige is dat ik toen bijna niet werd aangenomen omdat ik vanuit mijn coördinatorrol wellicht een te zwaar profiel zou hebben. Van leidinggevende naar zaal is normaliter best een stap. Maar in het sollicitatiegesprek heb ik de zorgmanager wel weten te overtuigen. Het gaat mij namelijk niet om status of aanzien. Het gaat mij om groei en ontwikkeling en dat zit hem wat mij betreft niet alleen in de weg omhoog. Het zat hem voor mij erin dat ik mijn expertise zou kunnen inzetten in een prachtig topklinisch ziekenhuis en ik ook veel bij zou leren over het vak, de techniek en de patiënt. Natuurlijk heb ik ambities maar ik voel me ook absoluut nergens te goed voor. Het is ook fijn om in een bepaalde fase van je leven meer uitvoerend, specialistisch werk te doen in plaats van de boel aan te sturen. Ik vind mijn weg wel en kansen komen er in dit ziekenhuis genoeg. Daar ben ik van overtuigd. Zo vind ik het nu bijvoorbeeld hartstikke leuk om deel te nemen aan projecten, zowel op de Dialyse als afdelingsoverstijgende projecten. Daar leer je ook ontzettend veel van.

Omdat de hele wereld in ons ziekenhuis komt moet je een connectie kunnen maken met de patiënt. Je moet je goed kunnen verhouden tot de ander. Je moet de patiënt kunnen lezen en je moet je oprecht kunnen inleven. Het mooie van onze afdeling is dat er alle ruimte is om dat op jouw eigen manier te doen en ook van elkaar hierin te leren. Iedereen is anders en dat is juist goed. Je leert na veel ervaring in de zorg wel hoe je mensen moet lezen. Natuurlijk heb ik ook weleens onbewust de verkeerde toon of de verkeerde houding. Maar ik zie vrij snel hoe iemand is en waar diegene behoefte aan heeft en dan stel ik snel bij. Soms ben je heel voorzichtig en daarna weer eens lollig om iemand op zijn gemak te stellen. Als iemand heel erg ziek of misselijk is doe ik mijn werk in stilte. Is iemand bang dan praat ik juist meer. Deze kwaliteiten hebben al mijn collega’s en omdat iedereen het op zijn/haar eigen manier doet, kun je veel van elkaar leren.

 Wat van groot belang is om te noemen is dat ik geen enkel ander ziekenhuis en geen enkel andere afdeling ken waarbij de samenwerking tussen medische specialist en verpleegkundige zo intens en laagdrempelig is. Dat is ook wel een zwaarwegende reden om op deze afdeling te werken. We behandelen de patiënt echt samen en we hebben veel afstemming omtrent het behandelplan. Te gek om zo met hen samen te werken. Dat vinden de medisch specialisten ook en zij zijn er ook zeer uitgesproken over wat de samenwerking positief beïnvloedt.

Een goede dialyseverpleegkundige

Ik vind het belangrijk dat je open bent en letterlijk open staat. Voor jezelf, voor de patiënt, voor de collega’s, voor de familie en voor feedback. Je moet je continue beseffen dat het heel vaak goed gaat maar dat het ook weleens niet lukt en daar moet je goed tegen kunnen. Je moet het de volgende keer toch weer doen. Ik reflecteer altijd op mezelf. Ik bespreek mijn handelen met collega’s en met de patiënt. Ik kan er ook echt mee zitten als iets niet lukt. Het is net als een strafschop missen. Ik geef ook bij de patiënt aan wanneer het niet goed gaat en daar bied ik dan mijn excuses voor aan. En dan ga ik naar een collega om advies te vragen. Dan ben ik zeer kwetsbaar. De volgende keer ga ik het toch weer proberen. Als het dan wel weer lukt dan vier ik het succes ook weer samen met de patiënt. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen en het is voor de band met de patiënt goed dat de patiënt dat ook ziet en voelt. Ik ben de expert op het gebied van de zorg maar ik ben ook gewoon een mens.

Je moet daarnaast beschikken over een fysiek en mentaal uithoudingsvermogen en beseffen dat je onderdeel bent van een groter geheel. Je hebt namelijk niet alleen te maken met de patiënt zelf maar ook met de familie, zijn of haar levensstijl en zijn of haar leefomgeving. We worden weleens gekscherend ‘betaalde familie’ genoemd. Ik snap dat wel. Je bent vaak langdurig betrokken bij de patiënt en je leert elkaar als persoon en de omgeving van de patiënt erg goed kennen. Je komt heel dichtbij en dat vind ik een erg mooi aspect van dit vak. Het is daarbij wel belangrijk dat je goed kan relativeren en een gezonde dosis humor hebt en ook jezelf als mens laat zien aan de patiënt.

Zoals gezegd is het een mooie combinatie tussen mens en techniek en de techniek moet je zeker wel liggen. Je moet hier ook interesse in hebben en innovaties omarmen. Het is een essentieel onderdeel van dit vak. Het is echt heel gaaf als je de machine goed kan bedienen en dat je nieuwe dingen kan blijven leren. Het is net als Lego, je probeert het uit en het is leuk als het werkt. En als het niet werkt probeer je het opnieuw. Je moet er trouwens wel goed tegen kunnen dat iedereen op je handen staat te kijken. Als het goed gaat ben je de held en als het mis gaat voel je je ook gelijk een kluns. Als je daar tegen kan en dat goed kan relativeren dan heb je een mooie carrière op de Dialyse in vooruitzicht!

Gezonde afwisseling is essentieel!

Mijn visie op een carrière in de zorg en op hoe je sterke zorgprofessional bent en blijft is een heldere: zorg voor voldoende afwisseling! In het werk zelf maar ook zeker in de werkomgeving. Ik vind het heel gezond dat je als zorgprofessional regelmatig van werkplek wisselt. Dat geeft je een bredere kijk op de zorgwereld en dat maakt dat je nóg meer kan groeien. Niet alleen in de hoogte maar ook in de breedte. Daarbij is het hartstikke leuk om andere facetten van de zorg of van het ziekenhuis te zien. Ik vind het werken op de Dialyse misschien wel het mooiste wat er is maar ik kan me zomaar voorstellen dat ik het ook erg naar mijn zin kan hebben op de ambulance of op de kinderafdeling.

Ik heb heel veel respect voor mensen die 20 jaar of langer op dezelfde afdeling werken. Zij werken ook bij ons op de Dialyse. En begrijp me goed, deze mensen zijn ook absoluut nodig voor het team. Zij hebben zoveel ervaring en kennis, zij kunnen anderen zeer goed begeleiden en coachen en zij kennen veel geschiedenis van de afdeling zelf. Enorm waardevol! Maar voor mij zou het werken in de zorg er heel anders uitzien wanneer we met het ziekenhuis en wellicht in samenwerking met andere ziekenhuizen of zorgorganisaties voor hybride banen zouden kiezen. Hoe gaaf en inspirerend zou het zijn als je een periode op de Dialyse kan werken en vervolgens een periode in de thuiszorg en daarna weer een periode in de acute zorg. Ik denk dat dit haalbaar is en dat het te regelen valt. Ik ben er ook van overtuigd dat je hiermee zorgprofessionals beter weet te binden en te boeien en ze ook een breder carrièrepad kan schetsen. En dat maakt dat we hen beter voor ons ziekenhuis maar ook voor de zorg in het algemeen kunnen behouden.

Tot die tijd blijf ik natuurlijk met veel plezier binnen de afdeling Dialyse van HMC werken! En zet ik me ook in om ervoor te zorgen dat anderen voor onze prachtige afdeling kiezen. We zetten momenteel hoog in op de werving van nieuwe medewerkers en we zien dat dit de vruchten afwerpt. We doen het met elkaar op de afdeling en het minste wat we kunnen doen is aan de rest van de wereld te laten zien wat een waanzinnig gaaf en dankbaar beroep we hebben!

Geïnteresseerd geraakt?

Heb je na het lezen van mijn verhaal interesse om mijn collega te worden en ook als Dialyseverpleegkundige bij HMC te werken? Ga dan direct naar onze openstaande vacature via onderstaande button!

Naar de vacature Dialyseverpleegkundige