HMC

Pieter de Vries (62)

Dialyseverpleegkundige
tot aan zijn pensioen

Pieter de Vries (62)

Dialyseverpleegkundige
tot aan zijn pensioen

Ik ben trots op mijn carrière en hetgeen ik heb gedaan! Ik wil zeker tot mijn 65e, misschien tot mijn 67e hier blijven werken. Ik heb nog veel ambitie in mij zitten, die nog niet is uitgedoofd!

Van de Pedagogische Academie naar de Dialyse

62 jaar geleden ben ik in IJsselmonde geboren en heb ik samen met mijn ouders  vlak naast De Kuip gewoond. Na mijn HAVO ging ik naar de Pedagogische Academie en leerde mijn vrouw kennen. Inmiddels zijn we alweer 40 jaar getrouwd en wonen wij in Monster. We hebben twee zoons en zij hebben ook weer 3 kinderen.

Tijdens de opleiding aan de Pedagogische Academie kwam ik erachter dat er in die tijd weinig werk was in die richting. Dat was ook één van de redenen dat ik opleiding niet wilde afmaken. De andere reden was dat ik graag wilde trouwen en uit huis wilde, dus ben ik gestopt. Omdat ik een talenmens ben, koos ik ervoor om te starten met avondstudie Frans en Duits. Hiermee kon ik bij de ANWB gaan werken en daar gidsen vertalen. Na dit twee jaar te hebben gedaan ben ik de gezondheidszorg in gegaan. Dit kwam eigenlijk door mijn zwager. Hij was hoofdverpleegkundige en vond het werken in de zorg echt wat voor mij. Hij heeft toen mijn ogen geopend, waardoor ik solliciteerde bij het Leyenburg ziekenhuis. Daar kon ik toen de in service opleiding tot Verpleegkundige-A volgen.

Nadat ik mijn diploma op zak had, ben ik doorgegaan met de Dialyseopleiding in Leiden. In 1982 ben ik hiermee begonnen. Dat ik voor de Dialyse koos, kwam eigenlijk ook door mijn zwager. Hij zat dicht bij het vuur en wist waar de ontwikkelingen waren. Ik realiseer me weer, nu ik dit zo vertel, dat hij veel voor mij heeft betekent in mijn carrière. Hij is toch wel de rode draad in deze.

PD first

Toen ik klaar was met de Dialyseopleiding ben ik gevraagd om waarnemend hoofd te worden bij de Dialyseafdeling van het Leyenburg ziekenhuis. Omdat ik dit zo leuk vond en mezelf verder wilde ontwikkelen ben ik de kader opleiding Sociale Academie gaan volgen. Na deze opleiding ben ik in het management beland en heb me hier zeker 30 jaar mee bezig gehouden.

In 1985 werd de Peritoneaal Dialyse(PD)-afdeling opgezet, waar ik aan mee wilde gaan werken. Heb hierin een grote rol gehad en mezelf veel bezig gehouden met het ontwikkelen van deze behandeling. Mijn grootste realisatie is het plan voor PD-first. Dat betekent dat je als ziekenhuis als eerste de PD kan aanbieden. Dit schijnt voor de overlevingskans van PD- patiënten beter te zijn. Ben trots op dit project. Westeinde werkte hier toentertijd ook aan mee en zo ben ik dan ook voor de eerste keer met dit ziekenhuis in aanraking gekomen.

PD first bij HMC

Toen ik 55 jaar oud was stelde ik mezelf de vraag wat ik eigenlijk nog wilde gaan doen in mijn carrière. Toevallig ontmoette ik Marc Groeneveld (Nefroloog bij HMC) bij de Nederlandse Nefrologiedagen. Hij vroeg me of ik bij (toen nog) MCH wilde komen werken, zij konden mijn expertise goed gebruiken. Dat heb ik gedaan en dat was een goede stap! Ik ben in 2009 binnengekomen bij HMC als Senior Dialyseverpleegkundige en mocht de PD vorm gaan geven. Ik heb samen met een heel fijn team alle grote ontwikkelingen meegemaakt. Op een gegeven moment heb ik mijn seniorrol neergelegd  en daarmee plek vrijgemaakt voor jongere mensen, om hen een kans te geven. Het duurde even voordat ik in mijn nieuwe rol als Dialyseverpleegkundige mijn draai had gevonden, het was wennen.

In 2014 heb ik het PD-first project (in samenwerking met 4 thuiszorgorganisaties en 4 verpleeghuizen) nieuw leven ingeblazen. Het loopt nu gesmeerd! We kunnen  als HMC, PD-first waarborgen en de patiënten de behandeling geven die als startbehandeling het beste voor ze is.

Het hele team, zowel Haemodialyse als Peritoneaal Dialyse, zijn  meer naar elkaar toegegroeid. We zijn een hecht team, dat beide behandelingen verricht. Het werken met de specialisten is laagdrempelig. Zij luisteren naar de mening van de verpleegkundigen en staan deze zeker niet in de weg. Je kunt jezelf als verpleegkundige goed ontplooien; je wordt gehoord en gezien!

Ik werk in een team waar je jezelf meteen thuis voelt. We leven met elkaar mee. Het is wel een mondig team. Dat heeft mij ook wat mondiger gemaakt. In ons team weet je waar je aan toe bent, dat maakt ons sterk! We verhullen niet zoveel voor elkaar, er zijn ook weinig conflicten die dat in de weg staan.

Bij HMC Westeinde zijn we een team dat enorm goed aansluit op het multiculturele patiëntenbestand. We zijn zelf namelijk een multicultureel team! Wij kunnen de kwaliteit blijven bieden aan de echt wel ingewikkelde patiënten waar wij mee te maken hebben.

Pieter de Vries, 62 jaar, Dialyseverpleegkundige

HMC als thuis

Ik voel mezelf bij HMC echt thuis! Mensen hebben oog voor elkaar, het maakt hier niet uit in welke functie je zit. Het is belangrijk dat je met z’n allen doorhebt dat je met hetzelfde bezig bent, op welk niveau je ook werkt. Dat is mooi in dit ziekenhuis. Hier is weinig tot geen hiërarchie.

Gelukkig zijn er in het ziekenhuis meer mensen zoals ik: werken lang bij HMC, promoten hun specialisatie en stimuleren en motiveren. Een team kan gedeeltelijk uit een oudere garde bestaan, zoals ik, en een jongere garde. Omdat we elkaar waarderen, kunnen we veel van elkaar leren. We kijken op verschillende manieren naar hetgeen waar we mee bezig zijn. Soms vindt men mij ook weleens te aardig en vinden ze dat ik wat harder moet worden. Maar ik ben er trots op dat ik gebleven ben wie ik ben.

Omdat ik het zo belangrijk vind dat jongeren van mij kunnen leren, geef ik ook regelmatig gastcolleges op hogescholen. Dit heb ik ook 17 jaar gedaan bij het Albeda College (opleidingsschool tot Dialyseverpleegkundige) in Rotterdam. Hier heb ik de lessen voor PD-colleges verzorgd.

Zo is er bijvoorbeeld ook ieder jaar een theoretische scholing voor de thuiszorg. Hier ben ik nauw bij betrokken. Ook heb ik de SKILLS opgezet op de afdeling. We zorgen ervoor dat het theoretische gedeelte aansluit op de praktijk, zodat iedereen goed zijn/ haar werk kan blijven doen.

Wat ik mooi vind, wat me trots maakt, is wanneer mensen voor hetzelfde vak kiezen. Met dezelfde ambitie aan het bed staan als waar ik voor sta.

Bijzondere momenten

Ik heb in mijn carrière een aantal bijzondere momenten meegemaakt, die zal ik nooit meer zal vergeten. Zo was er bijvoorbeeld een patiënt die ik dialyseerde, die graag thuisdialyse wilde gaan doen. Omdat hij bij mij in de buurt woonde, stelde ik hem voor om dit voor hem te gaan doen. Dit werd toentertijd nog niet heel veel gedaan. Helaas overleed hij vlak voordat we zouden gaan beginnen. Hij heeft er wel voor gezorgd dat ik met thuisdialyse ben gestart, wat ik nog 7 jaar heb gedaan naast mijn werk in het ziekenhuis.

Ook was er eens een patiënt waar ik iedere vakantie aan moest denken. Ze vertelde mij namelijk dat ze een tas had klaarstaan in haar gang, in de hoop dat ze getransplanteerd zou worden.

Uiteindelijk is dit ook gebeurd, terwijl ik op vakantie was. Toen ik dat hoorde, was ik zo blij dat het was gelukt! Ze is laatst teruggekomen naar mij om te laten weten hoe het met haar ging en hoe blij ze was. Er zijn patiënten die je probeert voor te bereiden op transplantatie. Je spreekt hen toe, zodat ze alert blijven op het feit dat het belangrijk is dat ze zo goed mogelijk in hun lichaam zitten.

Patiënten die niet transplantabel zijn, kun je alleen nog een goede behandeling bieden. Het is iedere keer weer heftig als een patiënt aangeeft dat hij ermee gaat stoppen. Ik ben er niet altijd klaar voor   om dat te accepteren, als verpleegkundige. Het liefst zie je je patiënten opknappen of na transplantatie nooit meer.

Nog een bijzonder verhaal gaat over een kennis van mij. Hij is vroeger ooit eens op het ijs gevallen, waardoor hij een infectie opliep die Multi Organ Failure (MOF) veroorzaakte. Hij kwam bij ons op de IC te liggen en was één van de eersten die behandeld was met CVVH. Dit is een behandeling waarbij er meer schadelijke stoffen, die herstel in de weg staan, verwijdert worden. De behandeling verliep succesvol!  We hebben zijn leven kunnen redden. Vroeger stierven mensen die deze infectie opliepen. Dit is een verhaal dat mij altijd bij zal blijven. Als we elkaar tegenkomen, we wonen in hetzelfde dorp, spreken we altijd nog met elkaar. Hij heeft inmiddels een gezin en kleinkinderen, dat is zo bijzonder om te zien.

Wat ik heel erg belangrijk vind in mijn werk is humor. Ik ben altijd wel gek aan het doen, waarmee ik de dingen ook relativeer. Ik neem haast nooit situaties mee naar huis. Hoewel we laatst een jonge  patiënt hebben gehad die is overleden. We stonden met onze rug tegen de muur en konden niets meer doen. We waren als team erg verdrietig. Dit is ook niet erg, je deelt dit dan met elkaar. Je realiseert je dan dat je nog genoeg gevoel in je donder hebt na al die jaren gezondheidszorg.

Pensioen?

Ik ben nu 62, genoeg vrienden zeggen dat ze op die leeftijd willen stoppen. Maar ik niet, ik wil doorgaan. Ik vind het belangrijk om er te zijn voor collega’s die net starten met hun beroep. Ik probeer een voorbeeld en stimulans te zijn voor de ontwikkeling van de dialyse!

Wil jij ook werken als Specialistisch verpleegkundige?

Heb je naar aanleiding van mijn verhaal interesse om bij HMC als Specialistisch verpleegkundige te werken? Bekijk dan onderstaande vacatures en solliciteer. Wij kijken uit naar een kennismaking met jou! Staat jouw gewenste vacature er (nog) niet tussen? Maak dan een job-alert aan.