HMC

Rob van Staveren (29)

Een stoere radiodiagnostisch laborant

Rob van Staveren (29)

Een stoere radiodiagnostisch laborant

“Het is heerlijk om met de fiets naar mijn werk te gaan en na een drukke dienst weer een uurtje naar huis te fietsen in de buitenlucht”

Ik ben geboren in Noordwijkerhout en woon samen met mijn vrouw en net geboren zoontje in Lisse (drie kwartier rijden van Den Haag). Mijn hobby is Wielrennen, ik kom dan ook regelmatig met de fiets naar mijn werk. Verder houd ik van BBQ-en, koken en lekker eten met vrienden en familie. Daar hoort voor mij ook een speciaal biertje bij! Mijn sociale leven is voor mij erg belangrijk en ik houd erg van gezelligheid! 

Waarom HMC?

Ten eerste omdat het hier gewoon heel gezellig is op de afdeling! Er heerst een goede teamgeest! Ten tweede wil ik graag buiten de regio werken waar ik woon omdat ik veel mensen ken in het dorp waar ik woon. Ik vind het namelijk niet prettig om bekenden tegen te komen op mijn werk, zowel niet voor mijzelf als voor de ander.

Wat HMC voor mij ook interessant maakt is dat ik hier reservist ben. Ik werk dus ook voor defensie, net als mijn collega Marian (zij werkt bij de SEH, haar testimonial kun je ook lezen). Deze combinatie is alleen in dit ziekenhuis in de regio mogelijk. Ik ben onder contract in het ziekenhuis en word uitgeleend aan defensie. Inmiddels ben ik al 2x op uitzending geweest, echt super gaaf!

Waarom radiodiagnostisch laborant?

Ik ben in 2011 afgestudeerd aan de Hogeschool InHolland in Haarlem. Daar heb ik medisch beeldvormende en radiotherapeutische technieken gestudeerd. De drie hoofdgroepen waren: radiodiagnostiek, radiotherapie en nucleaire geneeskunde. Ik heb gekozen voor radiodiagnostiek, omdat dit het beste bij mij past. De dynamiek van de radiologie vind ik het namelijk het meest interessant. De wisseling van de patiënten is snel, waardoor je veel patiëntencontact hebt, maar niet intens. Bij de radiotherapie zie je bijvoorbeeld weken achter elkaar dezelfde patiënt en bouw je een band op. Dit vond ik tijdens mijn stage al heftig, dus dat wilde ik liever niet. De Nucleaire Geneeskunde ging voor mij niet snel genoeg. Al vind ik dit wel leuke specialisatie. Ik wil echter meer mijn schouders eronder zetten en hard werken. De dynamiek hier is interessant! Je weet nooit wat je tegen gaat komen en staat iedere dag op een andere kamer ingepland: CT, MRI, Angiografie, op de polikliniek of spoedeisende hulp.

Je krijgt eenmalig een zes-weekse specialistenopleiding en daarna mag je jaarlijks op herhaling. Dat is voor mij een ‘weekje buitenspelen.

Rob van Staveren, 29 jaar, Radiodiagnostisch laborant

Nu en later

Tijdens mijn opleiding heb ik stage gelopen bij HMC Westeinde. Ik werd door de hogeschool in dit ziekenhuis ingedeeld. Dit is mij zo goed bevallen dat ik hier graag wilde blijven. Helaas was er toen geen plek in het Westeinde, maar kon ik bij HMC Anthoniushove wel aan de slag!  Na het afronden van mijn opleiding kreeg ik direct een vast contract voor 36 uur. Zo’n 2 ½ jaar geleden heb ik de overstap naar HMC Westeinde gemaakt. Ik was op zoek naar meer uitdaging in mijn vak en de dynamiek in dit ziekenhuis zorgt hier voor. Hier heb je vaak met trauma’s en spoedbehandelingen te maken, dat maakt het voor mij uitdagend.

Ik heb het nu nog enorm naar mijn zin en vind nog voldoende uitdaging in mijn werk. Mocht ik in de toekomst ooit wat anders willen gaan doen, wil ik totaal iets anders gaan doen, maar wat weet ik nog niet.

Defensie

In dienst gekomen bij HMC mocht ik na mijn opleiding ook aan de slag bij Defensie. HMC heeft speciale afspraken met Defensie. Zo werkt bij ons op de afdeling 1 militair, vanuit de afdeling zijn er 2 reservisten zodat er uitgewisseld kan worden zonder dat er een personeelstekort ontstaat. Je krijgt eenmalig een zes-weekse specialistenopleiding en daarna mag je jaarlijks op herhaling. Dat is voor mij een ‘weekje buitenspelen’. Alle militaire basisvaardigheden komen dan aan bod.

Per ‘toebeurt’ word je aangewezen voor een missie. Dit hoor je ongeveer een half jaar van tevoren, zodat je thuis en op je werk alles kunt regelen. Als je op uitzending gaat ben je een kwartaal daadwerkelijk van de afdeling. Dit is inclusief 3 weken voorbereiding en 1 week afsluiting van de missie. Ik ben nu twee keer op uitzending geweest en een aantal keer op oefening. Zo ben ik op missie geweest naar Somalië en Afghanistan en op oefening in Burundi. De missie naar Somalië was een antipiraterijmissie met de Marine, waarbij ik 8 weken aanwezig was op het schip als lid van het medisch team.

Afgelopen juni ben ik terug gekomen uit Afghanistan, waar ik 2 maanden in het ziekenhuis heb gewerkt op camp Marmal, in Masar el Sharif. Bij HMC leer je goed hoe je de handelingen uit moet voeren en leer je improviseren. In Afghanistan gaat dat improviseren nog wel een tandje verder, dit kun je je van te voren maar moeilijk voorstellen.

Waarom deze combi?

Gewoon, omdat het super gaaf is! Het is een hele mooie aanvulling op het werk dat ik doe. Naast het werken op de afdeling ga ik eens in de zoveel tijd van de afdeling af en mag ik iets anders doen. Ik mag iets doen wat ik heel erg leuk vind. Het geeft mij spanning en afwisseling in mijn vak en ik word hier ook nog voor betaald. Daarnaast kom ik op plekken van de wereld waar ik anders nooit zou komen.

Als ik op missie ben geweest, laat mij dat weer heel anders nadenken over de gezondheidszorg zoals hij in Nederland is. Dan realiseer ik mijzelf hoe goed het hier allemaal geregeld is!

Tijdens een oefening in Burundi (Afrika) waar ik 6 weken was, heb ik meegekeken en meegeholpen in een lokaal ziekenhuis. Daar worden mensen niet geholpen als ze geen geld hebben om de behandeling te betalen. Dat kennen wij n Nederland natuurlijk helemaal niet. Voor mij zet dit alles wel in een heel ander perspectief. Hierdoor is het vak wat ik uitoefen misschien nog wel mooier. Wij hoeven hier niet bezig te zijn met de vraag of de patiënt het onderzoek of de behandeling wel kan betalen, maar mogen wij mensen altijd helpen en onderzoeken. 

Verlangen

Als ik op missie ga, werk ik er naartoe dat ik weg ga. Ik ben gemiddeld 6 tot 9 weken van huis. Aan het einde verlang ik weer naar huis en wil ik niets anders meer dan lekker thuis zijn. Voor mij is in het vliegtuig zitten, op reis terug naar huis, het mooiste gevoel. Ik waardeer dan weer hoe goed ik het thuis heb. Want op het moment dat je weg bent weet je pas was je mist en het mooiste van weggaan is het thuiskomen.

Diversiteit

Op onze afdeling hebben collega’s veel voor elkaar over. Wij leven met elkaar mee en zijn oprecht geïnteresseerd in de ander. Zo is het ruilen van diensten bijvoorbeeld nooit een probleem.

We weten hoe het met de ander in zijn leven gaat. Omdat je vaak met elkaar werkt, bouw je een band op. Tijdens onze werkzaamheden hebben we wel tijd voor een ‘social talk’. Bijvoorbeeld tussen de onderzoeken door of als je zit te wachten op een patiënt. Na werktijd gaan we regelmatig even met elkaar borrelen in de stad. Ook dat komt de werksfeer ten goede.

Je moet hier absoluut zijn als je niet vies bent van hard werken, als je houdt van een uitdaging in een dynamische werkplek waar eigen initiatief heel belangrijk is! Die ruimte krijg je hier namelijk zeker!

Je moet niet bang te zijn om te leren van een ander. Maar als je niet van dynamiek en snelle veranderingen houdt, dan wordt het lastig om hier te werken. Vooral de spoedeisende hulp vraagt om deze flexibiliteit.

Wij zijn één van de weinige ziekenhuizen in Nederland waar je nog op diverse modaliteiten werkt: CT, MRI, SEH, Angiografie of poli. Dat maakt het vak zo mooi, je kunt zoveel doen. Het vraagt veel van je, omdat je veel moet weten. Maar dat is de uitdaging! Als je hier aangeeft wat je leuk en interessant vindt, dan zijn er altijd mogelijkheden!

Daarnaast wordt er op dit moment flink verbouwd op de afdeling! Dit betekent veel nieuwe apparatuur en fijne nieuwe werkomgeving!

Geïnteresseerd geraakt?

Ben je geïnteresseerd geraakt door mijn verhaal? Bekijk dan gerust eens de vacatures binnen ons expertise 'Medisch ondersteunend'

Bekijk vacatures