HMC

Silvie Schreurs

Vrouw van de wereld

Silvie Schreurs

Vrouw van de wereld

Voordat ik bij HMC kwam werken heb ik veel van de wereld mogen en kunnen zien. Vanwege het werk van mijn vader ben ik tot mijn 12e levensjaar in het buitenland opgegroeid. Ik heb daardoor geen standaard opvoeding gekregen en dank er mijn ‘brede blik’ aan. Toen ik 12 was ben ik naar Nederland gekomen en daar naar de middelbare school gegaan. Omdat mijn broer op jonge leeftijd een ziekte kreeg, leerde ik ook dat het leven vrij kwetsbaar kan zijn.

Van kunstacademie naar het ziekenhuis

Na mijn Havo ben ik naar de kunstacademie in Rotterdam gegaan, waarna ik ging werken als zelfstandig fotograaf. In mijn werk ontdekte ik, tijdens het maken van portretfoto’s, dat ik erg geïnteresseerd was in het verhaal van de persoon voor mijn lens. Wat drijft hem of haar en hoe staat het met zijn/haar (mentale) gezondheid. Dit komt denk ik in eerste instantie door de situatie van mijn broer en door één van mijn beste vriendinnen (die de HBO-V opleiding volgde). Zij inspireerde mij ook om uiteindelijk de opleiding tot verpleegkundige te gaan volgen.

Ik was 23 jaar toen ik het leer- werktraject voor verpleegkundige ging volgen in het Erasmus in Rotterdam. Deze duurde 4 ½ jaar. Hier kreeg ik affiniteit met psychiatrie en wilde graag somatiek studeren. Ik heb tijdens en na mijn studie op een aantal verschillende somatische afdelingen gewerkt. Wat ik eigenlijk wilde was naar de Psychiatrie op de PAAZ-afdeling van het Erasmus. Omdat ik een beetje eigenwijs ben, ben ik op hoger niveau het gesprek aangegaan Aangezien ik goede resultaten had behaald en mijn beargumentering sterk was, mocht ik in mijn 3e jaar naar de PAAZ-afdeling.

Ik vind het altijd leuk om de situatie als een puzzel te zien. Als er een onrustige nacht is geweest, vind ik het leuk om te achterhalen wat daar de reden van was.

Silvie Schreurs, consultatief psychiatrisch verpleegkundige (CPV)

PAAZ

Wat mij motiveerde om deze stap te maken was een snuffelstage in de Delta Kliniek in Poortugaal. In deze kliniek werden maximaal 6 patiënten opgenomen (primaire psychiatrie) en dit waren dan ook de meest ernstig gestoorde patiënten die allerlei maatregelen kregen. Ik heb daar mijn stage met een goed resultaat afgerond, aangezien het mij kennelijk goed lag. Om veel te leren observeerde ik naar collega’s. Collega’s met wie je een écht team vormde, wat heel belangrijk is in een crisissituatie.

 In mijn laatste anderhalf jaar mocht ik kiezen bij welke zorglijn ik wilde werken en koos ik voor de unit Moeder & Kind. Hier komen vrouwen (post partum) met psychiatrische problemen en. Er zijn maar 2 van deze units in Nederland. Op de afdeling (naast de gesloten afdeling) was ook een babykamer, waar ik ’s nachts samen met een collega de baby’s mocht voeden. Ook beschikte deze unit over een somatische kamer, waar we ook lichamelijke zorg verrichtten: wondzorg, infusen, sondevoeding, bloedafname. Dat maakte de combinatie heel interessant en het waren uitdagende jaren. Ik heb daar in totaal meer dan 11 jaar gewerkt.

Zelfstandig

Op een gegeven moment wilde ik een meer zelfstandige functie i.p.v. op één afdeling te werken. De tijden waren ook veranderd t.a.v. de patiëntenzorg en de aandacht die ik gewend was om te geven.

Dus besloot ik mijn CV op monsterboard te zetten en werd ik gebeld door iemand bij HMC. Dit was eind december 2007. Het ging om een consultatief psychiatrisch verpleegkundige op projectmatige basis. Het project ging over delier (acute verwardheid). Ik zou een bijdrage gaan leveren aan het verbeteren/kennisoverdracht over delier en aan deskundigheidsbevordering. Het was een nieuwe functie, dus het was in het begin even zoeken naar wat passend zou zijn voor mij en waar de behoefte in HMC lag. Ik zag dit wel zitten en accepteerde de baan! Tot mijn vreugde (ik was toen hoogzwanger) kreeg ik aan het einde van mijn eerste jaar een vast dienstverband. Men zag dus heil in mij en deze functie. 

Diensten

Wat ik fijn vind aan deze functie is dat ik binnen kantoortijden kan werken. Ik wilde op een gegeven moment geen onregelmatige diensten meer draaien, dat deed mij geen goed meer.

Dit geldt ook voor mijn directe collega’s. Met wie ik nauw samenwerk. In de ochtend stemmen we met elkaar, de Psychiaters en/of ANIOS/AIOS en HAIO welke patiënten we samen gaan bezoeken en waar we denken dat er ondersteuning nodig is. We kunnen gedurende de dag ook op 2 manieren in consult gevraagd worden: via de verpleegkundigen van de afdeling of via de arts zelf.

Ik vind het altijd leuk om de situatie als een puzzel te zien. Als er een onrustige nacht is geweest, vind ik het leuk om te achterhalen wat daar de reden van was. Het afwisselende aan mijn baan is dat ik echt overal kom! Bijvoorbeeld in de kliniek, maar ook bij de SEH. Soms, als het nodig is, om iemand te fixeren, kunnen wij meekijken of het op de juiste manier gebeurd. We worden dan vaak ter ondersteuning of ter advies gevraagd, dat wisselt. Als er heel complexe problemen zijn wordt er ook wel verzocht om de patiënt naar de MPU over te plaatsen. Wij zijn er dan om andere interventies te doen. Ook worden we weleens in consult gevraagd bij de Dialyseafdeling. Hier kom ik 1a 2 keer per week, waarbij ik patiënten en het team ondersteun bij gedragsproblemen. Dit is weer een heel andere tak van sport, maar ook erg leuk!

Tijd

Aan het bed gaan zitten en de tijd nemen. Jezelf voorstellen en vragen hoe het gaat, dat is heel effectief. Wij kunnen meer tijd nemen dan een gemiddelde verpleegkundige en dat is soms al genoeg. Je stemt de behoefte van de patiënt met diens verpleegkundige af en koppelt je bevindingen ook weer terug aan hem/haar. Dit doen ik samen met mijn 2 collega’s CPV-en en we werken meestal op 2 locaties: HMC Antoniushove en HMC Westeinde.

Waar ik ook de tijd voor mag nemen is het meewerken aan deskundigheidsbevorderingen (middels protocollen) en het up to date houden van Zenya. Ook lever ik mijn bijdrage aan het delier protocol. Waar ik dit jaar een bijdrage aan ga leveren is 113 trainingen geven. Deze gaan over hoe je het beste een patiënt kunt begeleiden die een poging tot suïcide heeft gedaan. Ik weet ’s ochtends nooit hoe mijn dag eruit gaat zien. Het is zo ontzettend veelzijdig en vooral zelfstandig en dat vind ik heel prettig werken.

Het werken bij de GGZ heeft mij bijvoorbeeld nooit getrokken. Ik vind juist de combinatie tussen kennis en onderliggend lijden (in combinatie met morbiditeit of interactie met psychiatrische somatiek) heel interessant. Er zijn maar heel weinig van deze functies en het ziekenhuis biedt mij veel mogelijkheden!

Stigmatisering

Er is een stigmatisering in de maatschappij rondom psychiatrie, dat is weleens lastig. Het is aan ons om het vak zo aantrekkelijk mogelijk te verkopen. Eigenlijk is het ook een sexy beroep toch?! We kunnen onze eigen invulling geven aan ons vak en onze eigen stijl creëren over hoe we de situaties aanpakken. Ik ben hier voorlopig nog niet weg!

Geïnteresseerd geraakt?

Heb je na het lezen van mijn verhaal interesse om mijn collega te worden? Ga dan direct naar onze openstaande vacature via onderstaande button!

Naar de vacature